Aðventukveðja frá Bolungarvík Einar Jónatansson skrifar 16. desember 2016 07:00 Aðventan, undirbúningstími jólanna er gengin í garð. Hún er tími jólaljósanna, kærkomin mitt í mesta skammdeginu. Hún er jafnframt tími hefða, sem tengjast undirbúningi jólanna og því að við erum kristin þjóð. Á margan hátt kallar aðventan fram það góða í manninum. Við verðum gjarnan næmari á aðstæður þeirra sem eiga um sárt að binda, ekki síst þegar um ástvinamissi er að ræða, eða þá þegar alvarleg veikindi knýja dyra. Þá er eins og styttra sé í náungakærleikann og við erum tilbúnari til að sýna stuðning okkar í verki. Í minni samfélögum kristallast þetta í samstöðu íbúanna, og viljanum til að létta undir með þeim sem eru hjálpar þurfi. Fyrir rúmu ári síðan fæddist bolvískri móður og ísfirskum föður drengur, sem í sjálfu sér er ekki fréttnæmt. Litli drengurinn hefur hins vegar barist við erfiðan sjúkdóm. Löng sjúkrahúsdvöl fjarri heimahögum hefur valdið foreldrunum ungu miklum vanda. Á styrktartónleikum, sem haldnir voru á eins árs afmæli drengsins unga, þar sem fjölmargir listamenn komu fram og gáfu vinnu sína, troðfylltu Bolvíkingar og nágrannar Félagsheimilið í Bolungarvík. Framtak þeirra sem fyrir tónleikunum stóðu er afar þakkarvert, enginn fór ósnortinn af þessari samkomu, kærleikurinn var auðfundinn. Góðar fjárhæðir söfnuðust, sem gjörbreyta aðstæðum fjölskyldunnar ungu til að takast á við erfiðleikana. Eins og sóknarpresturinn í Bolungarvík orðaði það, þá sýndu íbúar svæðisins sannarlega samfélagslega og kristilega ábyrgð sína, „að bera hver annars byrðar“.Minnast þeirra sem horfnir eru Um árabil hafa Bolvíkingar átt þess kost líkt og íbúar margra byggðarlaga að heiðra minningu þeirra ástvina sem á undan eru farnir, með því setja ljósakrossa á leiði. Það hefur verið til siðs að setja út rafmagnstengikassa fyrir fyrsta sunnudag í aðventu. Hjá mörgum íbúum hefst því jólaundirbúningurinn á því að minnast þeirra sem horfnir eru á braut, með því að lýsa upp kirkjugarðinn. Ljósakrossunum fjölgar fljótt í garðinum og áður en hátíð ljóssins gengur í garð er kirkjugarðurinn alskrýddur fallegum ljósum. Á annan sunnudag í aðventu, sem er vígsludagur Hólskirkju, eru jafnan haldin aðventukvöld í kirkjunni. Nú í ár var aðventukvöld haldið í 51. skipti. Það var fyrrverandi organisti við kirkjuna, sem tók upp þennan sið, og síðan hefur hann verið í heiðri hafður. Við trúum því að þótt um árabil hafi aðventusamkomur verið haldnar í flestum kirkjum landsins, þá hafi þessi siður jafnvel hvergi verið viðhafður eins lengi og í Hólskirkju. Engin breyting varð þetta árið og var aðventukvöldið haldið 4. desember. Organistinn okkar og kirkjukór Bolungarvíkur sáu um tónlistarflutninginn eins og jafnan áður, en einnig kom fram barnakór. Í lok stundarinnar var einsöngur, jólalagið hátíðlega, Ó helga nótt, var sungið ásamt kórnum. Fermingarbörn komandi vors hafa ávallt sitt hlutverk á aðventukvöldunum og ræðumaður kvöldsins var skólastjóri Grunnskóla Bolungarvíkur. Sóknarpresturinn flutti ávarp og stjórnaði aðventustundinni. Bolvíkingar fjölmenntu og fylltu kirkju sína á Hólnum. Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Mannréttindi í Reykjavík í hættu Eldur Smári Kristinsson Skoðun Viðreisn gengur í verkin Róbert Ragnarsson Skoðun Þegar íslenskir embættismenn auglýsa ísraelskt njósnafyrirtæki Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Magnús Magnússon Skoðun Lifandi hvalir skapa líka verðmæti Rannveig Grétarsdóttir Skoðun Nei Íslandsbanki ég er ekki 6 ára Kristján Logason Skoðun Líffræðileg fjölbreytni á undanþágu? Maren Davíðsdóttir Skoðun Heilbrigðisráðherra slær eigið heimsmet Vilhjálmur Hjálmarsson Skoðun Dánaraðstoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við framtíðina að ráða úrslitum? Svanur Sigurbjörnsson Skoðun Það sem kynslóðir byggðu – og okkar ábyrgð að varðveita Sveinn Kristjánsson Skoðun Aldrei fleiri Ljón á Íslandi Selma Rut Þorsteinsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Geisp Þorgerður María Þorbjarnardóttir skrifar Skoðun Dánaraðstoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við framtíðina að ráða úrslitum? Svanur Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Það sem kynslóðir byggðu – og okkar ábyrgð að varðveita Sveinn Kristjánsson skrifar Skoðun Handan óttans: Hvers konar Ísland viljum við byggja? Bjarndís Helena Mitchell skrifar Skoðun Lifandi hvalir skapa líka verðmæti Rannveig Grétarsdóttir skrifar Skoðun Þegar íslenskir embættismenn auglýsa ísraelskt njósnafyrirtæki Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Magnús Magnússon skrifar Skoðun Hangið frammi á gangi í von um fréttir Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Viðreisn gengur í verkin Róbert Ragnarsson skrifar Skoðun Mannréttindi í Reykjavík í hættu Eldur Smári Kristinsson skrifar Skoðun Hvernig líður fjölskyldunni? Auður Axelsdóttir skrifar Skoðun Heilbrigðisráðherra slær eigið heimsmet Vilhjálmur Hjálmarsson skrifar Skoðun Borgarlínan og Línuborg Soria Þórður Már Sigfússon skrifar Skoðun Hvaða börn koma fyrst? Lúðvík Júlíusson skrifar Skoðun Lífeyririnn okkar má ekki týnast Sandra B. Franks skrifar Skoðun Aldrei fleiri Ljón á Íslandi Selma Rut Þorsteinsdóttir skrifar Skoðun Mikilvægur áfangi fyrir eldri ökumenn Björn Snæbjörnsson skrifar Skoðun Nei Íslandsbanki ég er ekki 6 ára Kristján Logason skrifar Skoðun Er gervigreind örlög eða stefna? Hanna Kristín Skaftadóttir skrifar Skoðun Menningarsjá og hlutverk hennar Anna Hildur Hildibrandsdóttir ,Erna Kaaber skrifar Skoðun Líffræðileg fjölbreytni á undanþágu? Maren Davíðsdóttir skrifar Skoðun Minna fólk – aðrar þarfir Bozena Raczkowska skrifar Skoðun Fullveldi og almannaheill Ingólfur Sverrisson skrifar Skoðun Börnin fyrst, kerfið svo Inga Sæland skrifar Skoðun Hvar mega okkar minnstu bræður borða? Ebba Margrét Magnúsdóttir skrifar Skoðun Núverandi heilbrigðiskerfi er ekki sjálfbært – aukið einkaframtak er hluti af lausninni Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Valdatafl og viðskiptapólitík í lagareldi Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Sálin tekin úr skólunum Ingibjörg Isaksen skrifar Skoðun Matvælaverð, tollar og heimildavinna Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Stefna og innleiðing hennar á óvissutímum Jóhanna Gunnþóra Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hinar myrku hliðar deilds fullveldis: Sýndaráhrif og uppgjöf smáríkis Eggert Sigurbergsson skrifar Sjá meira
Aðventan, undirbúningstími jólanna er gengin í garð. Hún er tími jólaljósanna, kærkomin mitt í mesta skammdeginu. Hún er jafnframt tími hefða, sem tengjast undirbúningi jólanna og því að við erum kristin þjóð. Á margan hátt kallar aðventan fram það góða í manninum. Við verðum gjarnan næmari á aðstæður þeirra sem eiga um sárt að binda, ekki síst þegar um ástvinamissi er að ræða, eða þá þegar alvarleg veikindi knýja dyra. Þá er eins og styttra sé í náungakærleikann og við erum tilbúnari til að sýna stuðning okkar í verki. Í minni samfélögum kristallast þetta í samstöðu íbúanna, og viljanum til að létta undir með þeim sem eru hjálpar þurfi. Fyrir rúmu ári síðan fæddist bolvískri móður og ísfirskum föður drengur, sem í sjálfu sér er ekki fréttnæmt. Litli drengurinn hefur hins vegar barist við erfiðan sjúkdóm. Löng sjúkrahúsdvöl fjarri heimahögum hefur valdið foreldrunum ungu miklum vanda. Á styrktartónleikum, sem haldnir voru á eins árs afmæli drengsins unga, þar sem fjölmargir listamenn komu fram og gáfu vinnu sína, troðfylltu Bolvíkingar og nágrannar Félagsheimilið í Bolungarvík. Framtak þeirra sem fyrir tónleikunum stóðu er afar þakkarvert, enginn fór ósnortinn af þessari samkomu, kærleikurinn var auðfundinn. Góðar fjárhæðir söfnuðust, sem gjörbreyta aðstæðum fjölskyldunnar ungu til að takast á við erfiðleikana. Eins og sóknarpresturinn í Bolungarvík orðaði það, þá sýndu íbúar svæðisins sannarlega samfélagslega og kristilega ábyrgð sína, „að bera hver annars byrðar“.Minnast þeirra sem horfnir eru Um árabil hafa Bolvíkingar átt þess kost líkt og íbúar margra byggðarlaga að heiðra minningu þeirra ástvina sem á undan eru farnir, með því setja ljósakrossa á leiði. Það hefur verið til siðs að setja út rafmagnstengikassa fyrir fyrsta sunnudag í aðventu. Hjá mörgum íbúum hefst því jólaundirbúningurinn á því að minnast þeirra sem horfnir eru á braut, með því að lýsa upp kirkjugarðinn. Ljósakrossunum fjölgar fljótt í garðinum og áður en hátíð ljóssins gengur í garð er kirkjugarðurinn alskrýddur fallegum ljósum. Á annan sunnudag í aðventu, sem er vígsludagur Hólskirkju, eru jafnan haldin aðventukvöld í kirkjunni. Nú í ár var aðventukvöld haldið í 51. skipti. Það var fyrrverandi organisti við kirkjuna, sem tók upp þennan sið, og síðan hefur hann verið í heiðri hafður. Við trúum því að þótt um árabil hafi aðventusamkomur verið haldnar í flestum kirkjum landsins, þá hafi þessi siður jafnvel hvergi verið viðhafður eins lengi og í Hólskirkju. Engin breyting varð þetta árið og var aðventukvöldið haldið 4. desember. Organistinn okkar og kirkjukór Bolungarvíkur sáu um tónlistarflutninginn eins og jafnan áður, en einnig kom fram barnakór. Í lok stundarinnar var einsöngur, jólalagið hátíðlega, Ó helga nótt, var sungið ásamt kórnum. Fermingarbörn komandi vors hafa ávallt sitt hlutverk á aðventukvöldunum og ræðumaður kvöldsins var skólastjóri Grunnskóla Bolungarvíkur. Sóknarpresturinn flutti ávarp og stjórnaði aðventustundinni. Bolvíkingar fjölmenntu og fylltu kirkju sína á Hólnum. Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.
Þegar íslenskir embættismenn auglýsa ísraelskt njósnafyrirtæki Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Magnús Magnússon Skoðun
Dánaraðstoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við framtíðina að ráða úrslitum? Svanur Sigurbjörnsson Skoðun
Skoðun Dánaraðstoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við framtíðina að ráða úrslitum? Svanur Sigurbjörnsson skrifar
Skoðun Þegar íslenskir embættismenn auglýsa ísraelskt njósnafyrirtæki Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Magnús Magnússon skrifar
Skoðun Núverandi heilbrigðiskerfi er ekki sjálfbært – aukið einkaframtak er hluti af lausninni Sævar Þór Jónsson skrifar
Skoðun Hinar myrku hliðar deilds fullveldis: Sýndaráhrif og uppgjöf smáríkis Eggert Sigurbergsson skrifar
Þegar íslenskir embættismenn auglýsa ísraelskt njósnafyrirtæki Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Magnús Magnússon Skoðun
Dánaraðstoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við framtíðina að ráða úrslitum? Svanur Sigurbjörnsson Skoðun