"Svindlað“ á neytendum með stuðningi stjórnvalda Páll Kr. Pálsson skrifar 6. júlí 2016 07:00 Frá árinu 1986 hefur VARMA /Glófi ehf. framleitt ullar- og skinnavörur á Akureyri. Því miður þurfum við að hætta starfsemi okkar þar og flytja alfarið í verksmiðju okkar í Reykjavík. Hver er ástæðan? Jú, íslensk stjórnvöld leyfa að svindlað sé á neytendum með því að heimila að innfluttar ullar- og skinnavörur séu án upprunamerkinga. Þetta þýðir einfaldlega að hægt er að telja kaupandanum trú um að erlend innflutt ullar- og skinnavara sé íslensk. Samkeppnisaðilar VARMA í ullarsmávörum og mokkavörum flytja inn einkum frá Asíu, stóran hluta af þeim vörum sem sem við höfum framleitt á Akureyri. Engar kvaðir eru hér á landi um uppruna eða innihaldsmerkingar á innfluttum ullar- og skinnavörum. Merkingar helstu samkeppnisaðila okkar ganga út á að láta neytendur fá á tilfinninguna að um íslenska framleiðslu og hráefni sé að ræða. Fyrst löggjafinn hefur ekki vilja til að gera neitt í því, þrátt fyrir að við höfum í 3 ár ýtt reglulega á að svo verði gert, er ekki um annað að ræða en að færa það sem eftir lifir af framleiðslu okkar á Akureyri í verksmiðju okkar í Reykjavík. Frá júlí 2013 hefur undirritaður reglulega (alls yfir 20 sinnum) vakið athygli stjórnsýslunnar á óréttlæti í merkingamálum innfluttra ullar- og skinnavara (sent tölvupóst á iðnaðar-, innanríkis-, landbúnaðar- og utanríkisráðherra og aðstoðarmenn þeirra). Nú eru liðin þrjú ár án þess að stjórnsýslan hafi gert neitt í þessu mikilvæga máli fyrir innlenda framleiðslu á ullar- og skinnavörum. Það eina sem gerst hefur í málinu er að fyrir um 18 mánuðum síðan var ákveðið að skipa starfshóp til að skoða málið, en ekkert er komið frá honum ennþá.Gagnslaus lagasetning Í apríl síðastliðnum voru samþykkt lög á Alþingi varðandi heimild til notkunar þjóðfánans við markaðssetningu á vöru og þjónustu. Þau lög breyta í engu því að fyrirtæki þurfa eftir sem áður ekki að innihalds- eða upprunamerkja innfluttar ullar- og skinnavörur, nema þau noti íslenska þjóðfánann í merkingum sínum. Það er ekkert gagn af þeirri lagasetningu fyrir íslenskan iðnað! Að okkar mati er ekki réttmætt gagnvart neytendum að fyrirtæki komist upp með að láta líta út fyrir með merkingum á vörum sem framleiddar eru erlendis úr erlendum hráefnum að þær séu framleiddar hér á landi. Það ætti að vera stjórnvöldum kappsmál að efla innlenda framleiðslu samfara aukinni samkeppni, en ekki að grafa undan henni, eins og íslensk stjórnvöld gera í þessu tilviki. Það er ekkert að því að þeir sem það kjósa flytji inn eða láti framleiða vörur sínar erlendis, en þeir eiga ekki að komast upp með að merkja þær þannig að í augum kaupenda líti þær út sem vörur úr íslenskum hráefnum framleiddar á Íslandi og þannig ná að nýta meðbyrinn með því, þar sem margir erlendir ferðamenn sem og Íslendingar vilja kaupa ullar- og skinnavörur sem framleiddar eru á Íslandi. Okkur finnst að með núverandi fyrirkomulagi í merkingarmálum sé verið að svindla á neytendum án þess að stjórnvöld geri neitt í málinu. Það er einfaldlega ekki hægt að keppa við vörur sem bera engar upprunamerkingar og eru framleiddar í verksmiðjum erlendis. Launakostnaður og ýmis opinber gjöld eins og tryggingagjald, lífeyrisframlag vinnuveitenda og fleira er margfalt hærra hér á landi og óvíða í veröldinni er fjármagnskostnaður jafn hár og á Íslandi. Auk þess hafa tollar og gjöld af innflutningi m.a. af ullar- og skinnavörum, framleiddum úr erlendum hráefnum í Asíu, verið felld niður. Við neyðumst því til að grípa til allra tiltækra ráða til að lækka kostnað í framleiðslunni hjá okkur og einn þátturinn í því er að vera með alla okkar framleiðslu á einum stað. Þrátt fyrir margítrekaðar tilraunir okkar í um 3 ár til að fá stjórnvöld til að gera eitthvað í málinu hefur ekkert gerst. Íslensk stjórnvöld hafa að okkar mati algerlega brugðist í þessu máli og bera því mikla ábyrgð á að við neyðumst til að hætta starfsemi okkar á Akureyri og að þar tapist 10 störf.Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Verður valdagræðgi Flokks fólksins honum að falli? Júlíus Valsson Skoðun Telur stjórnsýslu Íslands allt of litla Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Hver á sér fegurra föðurland? Marta Eiríksdóttir Skoðun Hvenær ætlum við að taka málefni heimilislausra alvarlega? Erla Björg Sigurðardóttir Skoðun Þjóðin föst í Groundhog Day krónunnar Baldur Pétursson Skoðun Velferð þarf rými Þorvaldur Davíð Kristjánsson Skoðun Mikilvægt framfaraskref fyrir allt landið Njáll Trausti Friðbertsson Skoðun Kæru landar – Eigum við að hafna samningi sem við höfum ekki séð? Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Verður Ísland brothætt byggð? Sigurjón Þórðarson Skoðun Halldór 27.06.2026 Halldór Skoðun Skoðun Mikilvægt framfaraskref fyrir allt landið Njáll Trausti Friðbertsson skrifar Skoðun Hver á sér fegurra föðurland? Marta Eiríksdóttir skrifar Skoðun Hvenær ætlum við að taka málefni heimilislausra alvarlega? Erla Björg Sigurðardóttir skrifar Skoðun Telur stjórnsýslu Íslands allt of litla Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Verður valdagræðgi Flokks fólksins honum að falli? Júlíus Valsson skrifar Skoðun Tengsl eru innviðir samfélagsins Rannveig Tenchi Ernudóttir skrifar Skoðun Kæru landar – Eigum við að hafna samningi sem við höfum ekki séð? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Börnin fyrst, en þau bíða enn Steindór Þórarinsson,Jón K. Jacobsen skrifar Skoðun Að semja við sjálfan sig Sigurjón Njarðarson skrifar Skoðun Þjóðin föst í Groundhog Day krónunnar Baldur Pétursson skrifar Skoðun Verður Ísland brothætt byggð? Sigurjón Þórðarson skrifar Skoðun „Kannski“ Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Velferð þarf rými Þorvaldur Davíð Kristjánsson skrifar Skoðun Ábyrgð í orði og verki Lilja Dögg Alfreðsdóttir,Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Stóru verkefnin leysum við saman Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Valdatafl eða nauðsynlegt stopp á gölluðu frumvarpi? Jóhann Helgi Stefánsson skrifar Skoðun Dánaraðstoð: Varúð má ekki verða að forræðishyggju Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Farsæld barna: Ekkert annað en rómantísk saga á blaði Ingibjörg Einarsdóttir skrifar Skoðun Hver á þennan bústað? Já eða nei? Stefán Hrafn Jónsson skrifar Skoðun Brexit og fyrirhuguð þjóðaratkvæðagreiðsla hér á landi Meyvant Þórólfsson skrifar Skoðun How to ruin a university system with one law Colin Fisher skrifar Skoðun Upplýst umræða og framsal ríkisvalds Margrét Einarsdóttir skrifar Skoðun Skólinn er alltaf vandinn Íris E. Gísladóttir skrifar Skoðun Geisp Þorgerður María Þorbjarnardóttir skrifar Skoðun Dánaraðstoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við framtíðina að ráða úrslitum? Svanur Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Það sem kynslóðir byggðu – og okkar ábyrgð að varðveita Sveinn Kristjánsson skrifar Skoðun Handan óttans: Hvers konar Ísland viljum við byggja? Bjarndís Helena Mitchell skrifar Skoðun Lifandi hvalir skapa líka verðmæti Rannveig Grétarsdóttir skrifar Skoðun Þegar íslenskir embættismenn auglýsa ísraelskt njósnafyrirtæki Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Magnús Magnússon skrifar Skoðun Hangið frammi á gangi í von um fréttir Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Sjá meira
Frá árinu 1986 hefur VARMA /Glófi ehf. framleitt ullar- og skinnavörur á Akureyri. Því miður þurfum við að hætta starfsemi okkar þar og flytja alfarið í verksmiðju okkar í Reykjavík. Hver er ástæðan? Jú, íslensk stjórnvöld leyfa að svindlað sé á neytendum með því að heimila að innfluttar ullar- og skinnavörur séu án upprunamerkinga. Þetta þýðir einfaldlega að hægt er að telja kaupandanum trú um að erlend innflutt ullar- og skinnavara sé íslensk. Samkeppnisaðilar VARMA í ullarsmávörum og mokkavörum flytja inn einkum frá Asíu, stóran hluta af þeim vörum sem sem við höfum framleitt á Akureyri. Engar kvaðir eru hér á landi um uppruna eða innihaldsmerkingar á innfluttum ullar- og skinnavörum. Merkingar helstu samkeppnisaðila okkar ganga út á að láta neytendur fá á tilfinninguna að um íslenska framleiðslu og hráefni sé að ræða. Fyrst löggjafinn hefur ekki vilja til að gera neitt í því, þrátt fyrir að við höfum í 3 ár ýtt reglulega á að svo verði gert, er ekki um annað að ræða en að færa það sem eftir lifir af framleiðslu okkar á Akureyri í verksmiðju okkar í Reykjavík. Frá júlí 2013 hefur undirritaður reglulega (alls yfir 20 sinnum) vakið athygli stjórnsýslunnar á óréttlæti í merkingamálum innfluttra ullar- og skinnavara (sent tölvupóst á iðnaðar-, innanríkis-, landbúnaðar- og utanríkisráðherra og aðstoðarmenn þeirra). Nú eru liðin þrjú ár án þess að stjórnsýslan hafi gert neitt í þessu mikilvæga máli fyrir innlenda framleiðslu á ullar- og skinnavörum. Það eina sem gerst hefur í málinu er að fyrir um 18 mánuðum síðan var ákveðið að skipa starfshóp til að skoða málið, en ekkert er komið frá honum ennþá.Gagnslaus lagasetning Í apríl síðastliðnum voru samþykkt lög á Alþingi varðandi heimild til notkunar þjóðfánans við markaðssetningu á vöru og þjónustu. Þau lög breyta í engu því að fyrirtæki þurfa eftir sem áður ekki að innihalds- eða upprunamerkja innfluttar ullar- og skinnavörur, nema þau noti íslenska þjóðfánann í merkingum sínum. Það er ekkert gagn af þeirri lagasetningu fyrir íslenskan iðnað! Að okkar mati er ekki réttmætt gagnvart neytendum að fyrirtæki komist upp með að láta líta út fyrir með merkingum á vörum sem framleiddar eru erlendis úr erlendum hráefnum að þær séu framleiddar hér á landi. Það ætti að vera stjórnvöldum kappsmál að efla innlenda framleiðslu samfara aukinni samkeppni, en ekki að grafa undan henni, eins og íslensk stjórnvöld gera í þessu tilviki. Það er ekkert að því að þeir sem það kjósa flytji inn eða láti framleiða vörur sínar erlendis, en þeir eiga ekki að komast upp með að merkja þær þannig að í augum kaupenda líti þær út sem vörur úr íslenskum hráefnum framleiddar á Íslandi og þannig ná að nýta meðbyrinn með því, þar sem margir erlendir ferðamenn sem og Íslendingar vilja kaupa ullar- og skinnavörur sem framleiddar eru á Íslandi. Okkur finnst að með núverandi fyrirkomulagi í merkingarmálum sé verið að svindla á neytendum án þess að stjórnvöld geri neitt í málinu. Það er einfaldlega ekki hægt að keppa við vörur sem bera engar upprunamerkingar og eru framleiddar í verksmiðjum erlendis. Launakostnaður og ýmis opinber gjöld eins og tryggingagjald, lífeyrisframlag vinnuveitenda og fleira er margfalt hærra hér á landi og óvíða í veröldinni er fjármagnskostnaður jafn hár og á Íslandi. Auk þess hafa tollar og gjöld af innflutningi m.a. af ullar- og skinnavörum, framleiddum úr erlendum hráefnum í Asíu, verið felld niður. Við neyðumst því til að grípa til allra tiltækra ráða til að lækka kostnað í framleiðslunni hjá okkur og einn þátturinn í því er að vera með alla okkar framleiðslu á einum stað. Þrátt fyrir margítrekaðar tilraunir okkar í um 3 ár til að fá stjórnvöld til að gera eitthvað í málinu hefur ekkert gerst. Íslensk stjórnvöld hafa að okkar mati algerlega brugðist í þessu máli og bera því mikla ábyrgð á að við neyðumst til að hætta starfsemi okkar á Akureyri og að þar tapist 10 störf.Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.
Skoðun Hvenær ætlum við að taka málefni heimilislausra alvarlega? Erla Björg Sigurðardóttir skrifar
Skoðun Kæru landar – Eigum við að hafna samningi sem við höfum ekki séð? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar
Skoðun Dánaraðstoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við framtíðina að ráða úrslitum? Svanur Sigurbjörnsson skrifar
Skoðun Þegar íslenskir embættismenn auglýsa ísraelskt njósnafyrirtæki Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Magnús Magnússon skrifar