Eru staðlausir stafir betri en rök?

Ritari stjórnar Félags leiðsögumanna, Bryndís Kristjánsdóttir, virðir mig loksins svars vegna gagnrýni minnar á stjórn félagsins og ábendingar um ýmsa misbresti sem stjórnin hefur sýnt af sér í starfi – ekki síst framkvæmd aðalfundar ársins 2016. Hún er þó ekki að verja eða sverja af sér þá framkvæmd, en ræðst með ýmsum fullyrðingum að mér og segir mig vilja að „leiðsögumenntun ... verði gjaldfelld“ og að „„magn leiðsögumanna“ hljóti að leiða til hærri launa“. Hún segir mig ennfremur „gefa lítið fyrir gæðin og gott orðspor“.

Elsta bragðið í mælskulist er að gera viðmælendum sínum upp skoðanir. Bryndís hefur illa lesið greinar mínar, sem birst hafa í Fréttablaðinu til þessa (25. febrúar, 17. mars, 6. apríl, 4. maí og 14. júní). Þar hef ég sagt:

Stjórn félags leiðsögumanna skiptir leiðsögumönnum í tvo hópa eftir því hvort stjórnin viðurkenni menntun þeirra eða ekki. Stjórn FL fullyrðir að þessi viðurkenning byggi á mati menntamálaráðuneytis, en í greinum mínum kemur fram með rökstuðningi að svo er ekki. Þetta „mat ráðuneytisins“ er einfaldlega ekki til. Það er hugarfóstur stjórnar FL.

Bryndís snýr út úr orðum mínum og segir mig telja „magn leiðsögumanna“ ofar „gæðum“ og „góðu orðspori“. Ekki skýrir hún hvað átt er við með þessum orðum, en aldrei hef ég hampað magni fyrir gæði eins og hver sér sem les mínar greinar.

Hins vegar er samstaða leiðsögumanna mikilvæg þegar um ræðir að bæta kjörin. Það hef ég gert að umtalsefni. Félag leiðsögumanna á að vera eitt og óskipt, opið öllum starfandi leiðsögumönnum, ekki síst til að efla samstöðu stéttarinnar. Annað verður heldur ekki af orðum mínum skilið. Tvískiptingin í svonefnt fagfélag og stéttarfélag hefur orðið til að sundra leiðsögumönnum. Það er miður, því málum leiðsögumanna má þoka áleiðis ef þeir standa saman innan síns félags á jafnréttisgrundvelli – til dæmis löggildingu starfsheitis og lögvernd starfsins, sem hefur verið eitt helsta baráttumál félagsins svo áratugum skiptir.

Bryndís Kristjánsdóttir á sem ritari stéttarfélags að leggja metnað í að sýna að hún skilji það.

Í grein Bryndísar er ég ekki nefndur með nafni, en kallaður ýmist „einstaklingur“, „félagsmaður“ eða „sá sem hefur verið að gagnrýna FL“. Slíkt eru eineltistilburðir og engum til sóma. Bryndís hefði átt að nefna mig með nafni fyrst hún vildi tala við mig opinberlega. Það hefði verið kurteisi við Fréttablaðið og lesendur þess.

Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.