Menningarslys?

Ríkisútvarpið er í fjárþröng. Það á hins vegar stóra lóð sem talið er, að ekki þurfi að nýta. Það vill því selja og borgin hefur bitið á agnið. Fundur var haldinn, þar sem kynnt voru áform borgarinnar um að hjálpa Útvarpinu með því að taka lóðina og skipuleggja hana fyrir ótrúlega mikið magn af byggingum. Í staðinn fyrir fallegan, friðsælan reit fáum við nágrannarnir svo fyrirferðarmikið, hábyggt og þröngsett hverfi, að það verður sannkallað ferlíki. Því meira byggingarmagn, þeim mun meira fé í útvarpssjóðinn. En þetta verður bara eingreiðsla, þannig að við óbreyttar aðstæður mun aftur sækja til fyrra horfs.

Á liðnu sumri skrifaði ég grein hér í blaðið og lagði til aðra nýtingu lóðarinnar. Ég stakk upp á, að borgin keypti hana og nýtti í þágu útivistar og afþreyingar fyrir þá sem búa þarna í kring. Því hefur ekki verið svarað.

Við íbúar í nágrenninu mættum allmargir á kynningarfund þar sem sýndar voru endurskoðaðar tillögur um útvarpslóðina, en ekki endanlegar. Við gagnrýndum hið mikla byggingarmagn, gerðum tillögu um hóflegri nýtingu og málið er enn í bið.

Einn okkar spurði, til hvers íbúar hefðu verið kallaðir á þennan fund, hvort þeir mættu vænta þess, að mark yrði á þeim tekið, hvort vilji þeirra skipti yfirleitt nokkru máli? Muni ég rétt, voru svör eitthvað loðin. En nú hefur einn okkar fengið þær fréttir frá Umhverfis-og skipulagssviði borgarinnar, að breytingar verði engar, tillögur okkar sennilega til einskis. En lokaútfærsla skipulags svæðisins er væntanleg fyrir almenningssjónir og þá virkjast um leið hinn raunverulegi andmælaréttur okkar hverfisbúa.

Þess vegna skrifa ég þessa grein. Séu fréttir mínar frá skipulagsviðinu réttar, þurfum við nágrannar útvarpslóðarinnar að vera vel á verði, reyna að nýta okkar grenndarrétt og sjá hvort við komum einhverju til leiðar.

Alþingi á sökina

Það er svo þverstæða þessa máls, að við, sem höfum haft okkur í frammi í umræðunni, erum öll miklir stuðningsmenn Ríkisútvarpsins. Fréttastofan stendur sig vel og Rás 1 er þannig rekin, að við teljum, að þjóðfélagið megi illa missa hana. Ég hygg að stór hluti þjóðarinnar sé okkur sammála.

En hvers vegna er Ríkisútvarpið þá svona fjárvana? Það er ekkert launungarmál. Þar á Alþingi sökina. Ríkisútvarpinu hafa verið markaðir tekjustofnar, en arðurinn af þeim hefur ekki skilað sér. A.m.k. tvær síðustu ríkisstjórnir hafa tekið hluta af réttmætu fé útvarpsins til annarra nota. Því má með sanni segja, að í staðinn fyrir að efla mannauð og hugsjónir innan veggja Ríkisútvarpsins íslenskri menningu til þroska, hafi fé þess verið „tekið ófrjálsri hendi“ af ótrúlega lágkúrulegri hugsun í eitthvað allt annað.

Nú virðist eiga að gera hvort tveggja, takmarka aðstreymið í menningarlindina og eyðileggja perluna í hverfinu, hina grænu vin, sem einnig gefur fagra fjallasýn og eykur á hamingju íbúanna. Mér finnst stundum eins og ráðamennirnir, sem eiga þá skyldu helgasta að vinna að hagsmunum almennings, séu í þessu efni staurblindir á þarfir þjóðfélagsins. Og þegar ríki og borg taka höndum saman við að fullkomna fáránleikann, þá sækir alvarlega að mér spurningin: Stefnir þetta ekki í mikið menningarslys?