Hjálpartækið öndunarvél!

Að velja það að fara í öndunarvél er rökrétt framhald þess að geta ekki lengur andað hjálparlaust.

Að velja að fá næringu í beint í maga er rökrétt framhald þess að geta ekki lengur tuggið eða kyngt fæðu.

Að velja að fara í hjólastól er rökrétt framhald þess að geta ekki lengur gengið.

Hjálpartæki koma hvert af öðru eftir því sem þörf á þeim verður aðkallandi. Að velja öndunarvél er ekki eitthvað sem fólk gerir að gamni sínu. Það er bara þannig að fólk sem vill lifa þarf súrefni eins og annað fólk. Eða þekkið þið dæmi um lifandi veru sem getur verið án súrefnis?

Það að lifa er ekki í mínum huga að vera bundinn eins og belja á bás inni á stofnun. Það er svona frekar að lifa af, tóra. En að vera gert mögulegt að búa heima, ferðast og vera samvistum við fólk er meira það sem ég tel að fólk almennt telji líf. Að vera lifandi.

Kolsvartur raunveruleiki

Það að velja að lifa í öndunarvél er mögulegt á Íslandi í dag eftir áralanga baráttu við kerfið. En þá tekur raunveruleikinn við. Kolsvartur í boði sveitarfélaga og ríkis. Þau telja fullgott líf fyrir þá sem valið hafa öndunarvél sem hjálpartæki að vera bundinn eins og belja á bás lifandi af, tórandi.

Ég treysti á að yfirvöld hysji upp um sig og fari að standa við áður gert samkomulag um að tryggja þessum örfáu einstaklingum mannsæmandi líf. Tryggja þeim og fjölskyldum þeirra þá aðstoð sem þau eiga rétt á.

Við erum Íslendingar, búum í frábæru landi sem allir eiga að geta notið jafnt, bæði Jón og sr. Jón.

Lifið heil.