Lamaðist eftir hjartastopp: „Ég er fangi í eigin líkama“

„Ég er fangi í eigin líkama,“ segir Bjarnheiður Hannesdóttir, 35 ára kona sem fékk hjartastopp í desember árið 2012 eftir að hafa glímt við átröskun í fjölda ára. Hjartað hennar var stopp í tuttugu mínútur og henni var vart hugað líf. Hún hafði betur en hjartastoppið olli miklum heilaskaða og er hún algjörlega ósjálfbjarga í dag.

Bjarnheiður sagði sögu sína í Kastjósi á RÚV í kvöld en aðstandendur hennar standa um þessar mundir fyrir söfnun til að koma henni í stofnfrumumeðferð á Indlandi í apríl. Meðal annars mun allur ágóði sérstakrar frumsýningar á kvikmyndinni Annie í Smárabíó næsta miðvikudag renna í sjóðinn. Maður hennar, Snorri Hreiðarsson, viðurkennir að það er óvíst hvort slík meðferð beri árangur.

„Það getur í raun enginn svarað því hvort það muni hjálpa, en það stendur til boða,“ segir Snorri. Hann segir að Heiða, eins og Bjarnheiður er ávallt kölluð, vilji halda lífinu áfram og  aldrei gefast upp. „Hún hefur sagt við mig: Af hverju fékk ég að lifa? Hún telur að það sé einhver tilgangur.“

Sjálf segist Heiða vera „mjög sár“ út í sjálfa sig, en hún hunsaði ráðgjöf lækna og misnotaði vatnslosandi lyf í aðdraganda hjartastoppsins.

Breytti aldrei um lífstíl

Heiða sagði sögu sína í ítarlegu viðtali í Fréttablaðinu í fyrra. Þar kom fram að hún telur sig hafa glímt við átröskun frá átján ára aldri, eða allt frá því að hún tók þátt í fegurðarsamkeppni á Suðurnesjum og Ungfrú Ísland í kjölfarið. Nokkrum árum síðar, í kringum árin 2003-4, byrjaði Heiða að nota brennslutöflur þegar hún var í líkamsrækt, með hléum þó. Um það leyti sem hún kynntist Snorra árið 2005 fór Heiða að finna fyrir ristilsvandamálum.

„Hún hafði stundum ekki hægðir í tíu daga,“ segir Snorri. „En hún breytti aldrei um lífsstíl. Hún vildi vera flott og vera í þyngd sem einhverjar staðalímyndir segja að maður eigi að vera í. Svo ágerðist þetta. Hún fór að taka inn dropa sem heita Laxoberal til að hjálpa henni að hafa hægðir svo hún stíflaðist ekki. Hún byrjaði á þessu lyfi um 2005-6.

Hún gat alltaf leitað í þessa dropa sem hjálpuðu henni en hún breytti engu öðru. Svo þurfti hún alltaf að taka aðeins meira af dropunum sem endaði á því að hún var farin að taka þvílíkt magn af þeim. Droparnir héldu henni gangandi.“

Viss um að ekkert kæmi fyrir

Heiða þróaði með sér tegund lotugræðgi þar sem hún hreinsaði líkamann með lyfjum í staðinn fyrir að losa sig við mat með uppköstum. Eftir að ristillinn var fjarlægður notaði hún þvagræsilyf til að hreinsa líkamann sem orsakaði kalíumskort, eða hypoklemiu, í blóðinu.

„Hún tók kalíum í töfluformi, að læknisráði, hér heima og ég hélt að það væri það eina sem hún væri að taka. En hún var líka að taka þvagræsilyf sem ég vissi ekkert um,“ segir Snorri. Eðlilegt magn kalíums í blóðinu er 3,5 til 5,0 mEq/L en Heiða mældist oft mun lægri. Fór móðir hennar nokkrum sinnum með hana á gjörgæslu vegna skortsins.

Þó að Heiða hafi stundum verið nær dauða en lífi eftir þessar heimsóknir á gjörgæsluna hringdu engar viðvörunarbjöllur í hausnum á henni og hún fann sig aldrei knúna til að vinna í sínum málum.

„Aldrei. Ég var viss um að það kæmi ekkert fyrir mig,“ segir hún.