Iðnaður lyganna

Mánudagskvöldið 12. október hélt ísraelskur blaðamaður og rithöfundur, Ben-Dror Yemini að nafni, fyrirlestur undir ofangreindri fyrirsögn við húsfylli á Grand Hóteli. Fyrirlesturinn var þrútinn af kunnuglegum rökum málsvara Ísraelsstjórnar um vonsku palestínsku forystunnar, mildi og mannúð ísraelska hersins og hræðilegar fyrirætlanir arabaleiðtoga fyrr og síðar. Síðast en ekki síst staðhæfði hann að það nánast einhliða blóðbað, sem Ísraelsmenn hafa staðið fyrir síðustu ár, sé smámunir einir miðað við illvirki annarra stríðsherra.

Grunnmórallinn var í raun hin þekkta mantra, sem forystumönnum Ísraelsríkis er svo tamt að þylja, að ef þeir skyldu reynast vera fantar og skepnur þá séu allir hinir enn þá meiri fantar og skepnur.

Eins og við var að búast gerði ræðumaður sér mikinn mat úr hinum furðulegu sinnaskiptum höfundar Goldstone-skýrslunnar og að sjálfsögðu velti hann okkur Reykvíkingum upp úr samþykktum okkar seinheppnu borgarstjórnar. Einnig reyndist hann vel upplýstur um innanhópserjur meðal íslenskra múslíma og gerði sitt besta til að hræða fundarmenn með sinni túlkun á þeim.

Óleikur og bjarnargreiði

Hann hélt því blákalt fram að stuðningur við baráttu Palestínuþjóðarinnar gegn ofureflinu væri hinn mesti óleikur og bjarnargreiði. Þeir sem legðu þessari baráttu lið væru að vísu ekki endilega illa innrættir heldur væru þeir nytsamir sakleysingjar. Í gegnum allan sinn langa fyrirlestur hamraði Yemini á þeirri nýstárlegu hugmynd að Ísraelsríki þurfi nú að berjast við endalausar tilraunir hinna virðulegustu fjölmiðla til að afflytja málstað þess, blekkja og jafnvel falsa fréttir. Þetta má heita að hafi verið rauður þráður í máli hans.

Kvartanir Yeminis undan vonsku vestrænna fjölmiðla eru að mínu mati vitahaldlausar og varpa engu ljósi á þá erfiðu stöðu, sem Ísraelsríki er komið í gagnvart almenningi á Vesturlöndum. Í sögulegu ljósi held ég að óhætt sé að fullyrða að almenningsálitið hafi löngum verið hliðhollt Ísraelsríki, sem fólki var gjarnt að skoða í anda frásagnar Fyrri Samúelsbókar um viðureign Davíðs og Golíats. Síðustu tíu árin eða svo hefur sá skilningur farið vaxandi að þeir Davíð og Golíat hafi skipt um hlutverk. Þessa þróun mála geta ísraelsk stjórnvöld kennt sjálfum sér um og engum öðrum.

Eftir fyrirlesturinn fékk Yemini nokkrar fyrirspurnir og þar á meðal eina um mat hans á stöðu Ísraelsríkis eftir tíu ár. Hann svaraði á þá leið að Ísraelsmönnum liði nú betur en oft áður og mundi líða enn betur eftir tíu ár. Hins vegar kviði hann framtíðinni frekar fyrir hönd Palestínumanna. Þetta var hraustlega mælt í ljósi þess að allur fyrirlesturinn var ein samfelld kvörtun undan versnandi viðmóti umheimsins gagnvart þjóð hans og forystumönnum hennar.