Er Ísland land fyrir alla?

Á hverju ári koma fréttir af ungu fólki á öllum aldri sem hefur lent í slysum eða orðið alvarlega veikt. Einstaklingar sem sitja uppi með varanlega fötlun. Þessar fréttir taka á og fólk hefur mikla samúð með viðkomandi. Þrátt fyrir að við viljum styðja við bakið á þessu fólki þá er þjóðfélagið okkar langt frá því að vera tilbúið að taka á móti þeim. Aðgengismál t.d. eru til háborinnar skammar og hógværð hjólastólanotenda er stórmerkileg.

Í nýlegri frétt í Fréttablaðinu stóð orðrétt „bensínstöðvar eru nauðsynlegar fötluðum“? og að fatlaðir einstaklingar þurfa að plana hvert þeir fara með tilliti til þess hvar salerni eru aðgengileg.

Hvað þýða svona fullyrðingar? Jú, að það er ekki sjálfgefið að einstaklingur í hjólastól eigi að komast út um allt. Við státum okkur af því að vera umbyrðarlynd og viljum vera góð við allt og alla og auðvitað eru allir velkomnir eða hvað?

Hvað með fatlaða? Eigum við að auglýsa erlendis: „Ísland tekur vel á móti öllum óháð þjóðerni, trú og kynferði svo lengi sem hreyfifærnin er í lagi. Hjólastólanotendur eru vinsamlegast beðnir um að fara annað.“

Er ekki betra að segja þetta hreint út í staðinn fyrir að fólk komist að þessu þegar það kemur til landsins. Það er til skammar hvað opinberar stofnanir hafa komist upp með. Sjúkratryggingar Íslands til að mynda eru sums staðar í lyftulausu húsnæði og komast upp með það.

Mikið er búið að ræða um aðgengi að verslunarhúsnæði, kaffihúsum o.fl. í miðbæ Reykjavíkur, en ekkert gerist. Við höldum bara áfram að líta í hina áttina.

Fjarlægjum farartálma

Er ásættanlegt að einstaklingar sem hafa lent í miklum hremmingum missi rétt sinn til að vera fullgildir meðlimir í okkar þjóðfélagi? Lítið í eigin barm og veltið fyrir ykkur hvernig líf ykkar yrði ef þið væruð tilneydd til að sitja niðri og gætuð engan veginn staðið upp þó að það væri það sem þið óskið ykkur heitast. Sýnum þeim sem hafa lent í miklum hremmingum að okkur sé í alvöru ekki sama og að við viljum gera allt sem í okkar valdi stendur til að þeim líði sem best.

Ímyndið ykkur hvernig ykkur liði ef þið væruð í hjólastól og þið gætuð ekki gert hluti einfaldlega vegna þess að það eru nokkrar tröppur, þröskuldar eða eitthvað dót fyrir. Hvernig myndi ykkur líða? Í mínum augum eru öll þau sem búa við hvers konar færnisskerðingu hetjur og það á að koma fram við þau sem slíkar. Allt sem þau þurfa að gera og langar til að gera er miklu flóknara og erfiðara en hjá ófötluðum.

Þau eiga alla mína aðdáun og það á að koma fram við þau með virðingu og lotningu sem þau svo sannarlega eiga skilið. Tökum á móti þeim með opnum örmum, fjarlægjum farartálma og reynum að gera allt sem í okkar valdi stendur til að létta þeim lífið. Eitt af því er að hleypa þeim inn til okkar. Þið sem getið tekið á móti öllum verið stolt af sjálfum ykkur, þið hin getið skammast ykkur. Þið eigið þátt í að gera líf þessara einstaklinga óbærilegt. Þið eruð vond við fólkið sem þið finnið til með. Munið að enginn ætlar sér að verða veikur eða lenda í slysi og þið getið verið næst. Enginn veit sína ævi fyrr en öll er. Gerum íslenskt samfélag samfélag fyrir alla og þá meina ég alla.