Vínið dýra sem Englar alheimsins drukku á Grillinu

„Hér held ég á flösku af Chateau Moton Rothschild 1982, víninu góða sem Englar alheimsins skoluðu matnum niður með,“ segir Wilhelm Wessman, fyrrum framkvæmdastjóri Hótels Sögu og Grillsins.

Vísir sagði frá eftirminnilegri sögu í gær, sem Einar Már Guðmundsson gerði góð skil í bók sinni Englum alheimsins. Sagan varð nánast ódauðleg eftir að kvikmynd byggð á bókinni kom út:

Í einu atriði myndarinnar fara þrír vistmenn á Kleppi á Grillið og panta allt það dýrasta og fínasta á matseðlinum. Þegar kemur að því að borga segir einn þeirra: „Við erum allir vistmenn á Kleppi, verið svo vinsamlegir að hringja á lögregluna strax.“ 

Nú hefur fundist mynd af Wilhelm með vínið sem vistmennirnir drukku með matnum á Grillinu. En vínið var það dýrasta sem boðið var upp á á Grillinu. 

Fór á borð Wilhelms

Þegar þetta gerðist í raun, lenti málið á borði Wilhelms – framkvæmdastjórans á Hóteli Sögu. Hann ákvað að greiða reikninginn fyrir vistmennina þrjá og bað lögregluna um að bíða eftir þeim í andyri hótelsins – en ekki koma inn og handtaka þá fyrir framan aðra gesti. Lögreglumennirnir keyrðu vistmennina svo á Klepp, eftir þessa dýrindis máltíð – eina þá frægustu sem sögur fara af.

Flottasti árgangurinn

Wilhelm segir þennan árgang af Chateau Moton Rothschild 1982 vera einstakan – og því greinilegt að vistmennirnir þrír hafi verið miklir smekksmenn. „1982 árgangurinn er einn besti árgangur Bordeoux-vína á síðustu öld og flasakan af þessu víni kostaði 26.800 krónur þá.“

Myndin hér að ofan er tekin á níunda áratugi síðustu aldar. Þá sá Wilhelm um hótel, veitinga og ráðstefnurekstur Hótels Sögu.

Frumkvöðull í innflutningi á víni

Umhverfið í hótelrekstri og skemmtanabransanum var allt annað en það er í dag. Til dæmis var allur innflutningur á víni í höndum ríkisins.

„Það var ekki til neitt af vínum á árum áður. Nema einhverjar fjórar til fimm rauðvínstegundir, tvær rósavínstegundir og eitthvað svipað af hvítvíni – og allar mismunandi vondar,“ segir Wilhelm og heldur áfram:

„Og síðan fengum við veitingamenn – eftir mikla baráttu – leyfi til að flytja inn vín sjálfir, sem ekki var selt í ríkinu. Þetta var allt á eigin ábyrgð. Við þurftum að taka áhættuna af því, ef vín var skemmt eða seldist ekki. Og álagning á vínum var ekki nema fimmtíu prósent, en nú leggja menn á um 300 prósent.“