Fatlaðir fá og munu fá liðveislu

Mér og mörgum öðrum hnykkti við þegar fram kom í fréttum RÚV í síðustu viku að fatlaðir íbúar á sambýlum og búsetukjörnum fengju ekki liðveislu og stuðning til að rjúfa félagslega einangrun. Það er nefnilega ekki verið að spara í stuðningsþjónustu Reykjavíkurborgar. Fjármagni var bætt við fyrir árið 2012 og þjónustan þróuð með þarfir notenda að leiðarljósi. Hvorki ég né aðrir í velferðarráði Reykjavíkurborgar áttuðum okkur á því að fréttirnar tengdust breytingum á reglum um stuðningsþjónustu frá sl. vori, enda ekkert sem benti til þess. Í framhaldinu var því svo haldið fram á netmiðlum, m.a. Orðinu á götunni á Eyjunni og á Fésbók, að ég vissi ekki hvað velferðarráð samþykkti.

Eitt veit ég netmiðlum betur: Það er ríkur og þverpólitískur vilji borgaryfirvalda að þróa þjónustu við fatlaða íbúa út frá þörfum hvers og eins. Við viljum veita heildstæða og samþætta þjónustu þar sem það er hægt, í stað þess að fólk þurfi að fá marga litla þjónustubúta frá mismunandi stöðum. Þess vegna notuðum við tækifærið, þegar öll þjónusta færðist til sveitarfélagsins, til jákvæðra breytinga í samræmi við þarfir notenda og ábendingar hagsmunasamtaka og fagaðila.

Að leiðrétta neikvæðar fréttir er ekki auðvelt, því það neikvæða fær mun meiri athygli og hneykslan en hið jákvæða. Stella K. Víðisdóttir, sviðstjóri Velferðarsviðs, sagði í sjónvarpsfréttum RÚV að ekki væri verið að skerða þjónustu, þvert á móti væri verið að þróa þjónustuna til betri vegar. Enginn „lækaði“ þá frétt á RÚV en á annað þúsund gerði það með fyrri frétt um hinn meinta niðurskurð. Að sjálfsögðu og sem betur fer brugðust hagsmunasamtök fatlaðra við og mótmæltu því það er þeirra hlutverk. Takk Þroskahjálp og Átak fyrir að standa vaktina. Ég hlakka til fundarins með ykkur í velferðarráði nú í dag.

En úr því að Eyjan vill gera pólitík úr málinu, leyfi ég mér á þessum vettvangi frjálsrar og faglegrar umræðu að segja það sem satt er – í von um einhverja áheyrn. Ég vil standa undir hinni pólitísku ábyrgð sem ég ber á þjónustu við fatlaða íbúa. Þar erum við að gera margt vel, en enn þarf að gera betur í mörgu. Það hefur aldeilis sýnt sig eftir að þjónustan fluttist frá ríki til sveitarfélaga, hvað margir fatlaðir íbúar hafa fengið ónóga aðstoð í sínu daglega lífi. Skortur á þjónustu til margra ára hefur verulega hamlað lífi margra íbúa sem búa við skerðingar. Ég trúi því einlæglega að það verði, þegar á hólminn er komið, betra að þróa þjónustuna með sveitarstjórnarfólki og starfsfólki heima í héraði. Við sem stjórnum í nærumhverfinu munum ekki sætta okkur við þá vanþjónustu sem boðið var upp á í góðærinu á Íslandi sl. áratug. Þjónustan mun batna, en það mun taka lengri tíma en við flest áttum von á. Þannig er það því miður. En þegar við erum að gera vel, með því að þróa þjónustuna á heildstæðan hátt til hagsbóta fyrir notendur, er það slæmt að flestir vilji bara trúa því gagnstæða.