Árinni kennir illur ræðari

Slegið er á kunnuglega strengi í grein Sveins Inga Lýðssonar í Fréttablaðinu 18. október (bls. 24) og hann er ekki að vanda meðulin til að réttlæta og dásama fyrirhugaðan nýjan Álftanesveg. Það er alltaf hvimleitt þegar greinaskrifendur rökstyðja viðhorf sín með fullyrðingum sem eru úr lausu lofti gripnar.

Það er að vísu rétt hjá Sveini að bæta má öryggi Álftanesvegar og óhöpp eru tíð á ákveðnum stöðum á núverandi vegi. Upplýsingar um óhöpp sem þarna hafa átt sér stað má fá hjá Vegagerð ríkisins og þá er rétt að skoða óhöpp sem tengjast þeim kafla Álftanesvegar sem ætlunin er að flytja til norðurs. Mörg þeirra má rekja til þeirrar kunnu staðreyndar að vegahallinn er sums staðar ekki réttur. Ástæður þess að vegarhallinn er ekki eins og hann ætti að vera má rekja til þess að upphaflega var þarna malarvegur og yfir hann var á sínum tíma lögð olíumöl og seinna malbik án þess að gerðar væru nauðsynlegar endurbætur á veginum.

En auðvitað hefur þetta ekkert með vegarstæðið að gera. Óskynsamlegur akstur veldur líka óhöppum og slysum, þarna sem annars staðar, og allt of oft er ekið greitt á milli byggða á þessum „lélega“ vegi í þeirri ungæðislegu fullvissu að ekkert hendi viðkomandi. Það er fásinna að halda því fram að nýtt vegarstæði, eitt og sér, breyti framangreindu. Það má jafnvel búast við að vegarbætur freisti til hraðari aksturs og því miður verða afleiðingar óhappa því ljótari sem hraðinn er meiri.

Það er nöturleg staðreynd að hvatinn að tilfærslu Álftanesvegar út í hraunbreiðuna er nýleg ákvörðun skipulagsyfirvalda í Garðabæ. Gefið var leyfi fyrir framkvæmdum og byggingu á fáeinum íbúðarhúsum norðan við núverandi vegarstæði. Ég vil halda því fram að þessi ákvörðun hafi í besta falli verið mistök og kann því illa þegar gömul úrelt sjónarmið sem rötuðu í aðalskipulag fyrir áratugum síðan um að nýta hraunið undir íbúðabyggð og nýleg ákvörðun um að framfylgja því sjónarmiði eru notuð sem rök til að réttlæta það nú að leggja stóran hluta hraunsins, sem fólk kallar í daglegu tali Gálgahraun norðan Álftanesvegar, undir hús og vegi og kalla það „Hraunprýði“.

Það er líka grátbroslegt að verða vitni að því þegar fólk heldur því blákalt fram að við val á nýju vegarstæði hafi verið sneytt hjá einstaka blettum sem sýnt hefur verið fram á að hafa sérstakt verndunargildi. Manni verður ósjálfrátt hugsað til þess að í framtíðinni geti sömu aðilar keyrt, með hliðarúðuna niðurdregna og spýtt í átt að t.d. eftirlætis klettamyndum meistara Kjarvals og síðan spýtt í frá öllu saman. Við sem viljum njóta náttúru og fegurðar án ramma mannvirkja sjáum okkar hagsmuni fyrir borð borna og þykir miður að okkar sjónarmið eru ekki metin af sanngirni.