Barnalögin brjóta mannréttindi

Barnalögin eru gölluð og í þeim felast mörg mannréttindabrot. Eitt dæmi er hinn ógnarlangi vegur að réttlætinu skv. 50 gr. barnalaga þegar lögheimilisforeldri brýtur lög og réttindi barns og foreldris með því að tálma umgengni. Lögin gefa gerandanum heimild til þess að brjóta lög og réttindi annarra nánast út í hið óendanlega og án afleiðinga af nokkru tagi.

Lagaframkvæmd embættismanna tekur svo langan tíma að hún á þátt í að valda enn meiri skaða. Og þegar réttlætið nær loks fram að ganga fylgir því ekkert fordæmi eða styttra ferli, hvað þá refsing þótt lögbrjóturinn hafi sannarlega verið sekur fundinn. Því ef gerandinn heldur uppteknum hætti þarf að hefja allt ferlið upp á nýtt. Lögbrjóturinn stendur með pálmann í höndunum en fórnarlömbin fá engar bætur.

43. gr. barnalaga gerir það auk þess sáraauðvelt að hunsa óskir, vilja og skoðanir barns og að á það sé hlustað, eins og rannsóknir sýna að gerist oft hjá bæði sýslumönnum og barnaverndarstofnunum. Þetta er skýlaust brot á einstaklingsfrelsi barna.

Refsingarlaus lögbrot

Hvers vegna liggja engar refsingar við lögbrotum á þeim réttindum barns og foreldris að eiga saman fjölskyldulíf eftir skilnað þótt í 46 gr. barnalaga segi skýrum stöfum að báðir foreldrar skuli virða þennan rétt barnsins og hins foreldrisins til hins ýtrasta? Hvers vegna er í reynd nær ómögulegt að koma í veg fyrir slík lögbrot sem gerir það ómögulegt fyrir barnið og foreldrið að fá réttindi sín uppfyllt?

Hvers vegna þurfa fórnarlömbin að bíða frá einu og upp í þrjú ár til þess að stöðva glæpi vegna tálmunar? Og hvers vegna liggur engin refsing við því að lögheimilisforeldri hunsi úrskurð stjórnvalds þótt það geti tekið allt að þrjú ár að fá hann, heldur þarf að hefja allt ferlið upp á nýtt? Eru úrskurðir dómstóla og sýslumanna einskis virði á Íslandi?

Ferlið tekur allt frá einu og upp í þrjú ár. Og á meðan halda lögbrotin áfram refsingarlaus og óáreitt. Og ef barn fær að sjá umgengnisforeldri sitt í skamman tíma og brotin halda áfram strax eftir það, fellur allt ferlið niður og þarf að hefja það upp á nýtt. Þetta eru skýlaus brot á mannréttindum barna og foreldra. Hvers vegna eru öll þessi lögbrot gjörsamlega refsingarlaus?

Og hvers vegna leyfir 29 gr. barnalaga kærasta eða kærustu lögheimilisforeldris að fá forsjá yfir barni umfram raunverulegt foreldri barnsins? Hvers vegna gefur 30 gr. sambýlismanneskju sjálfkrafa sömu réttindi við dauða lögheimilisforeldris á meðan forsjárlausa foreldrið er enn réttindalaust gagnvart eigin barni?

Hættulegt vopn?

Hvers vegna gerist ekkert við lagningu dagsekta í 100 daga vegna ólöglegrar tálmunar lögheimilisforeldris skv. 48 gr. og brotin eru látin halda áfram óáreitt á meðan? Hvers vegna falla dagsektir strax niður ef barn hittir foreldri sitt í örskamma stund, jafnvel þótt brotin haldi áfram strax eftir það? Hvers vegna mega dagsektir ekki hefjast fyrr en eftir 8-10 mánaða bið eftir úrskurði sýslumanns og eftir 5-8 mánaða áfrýjunarferli hjá innanríkisráðuneytinu? Og hvers vegna eru engir vextir eða refsing við vanefndum á greiðslu dagsekta og þær dregnar af launum eins og meðlög, heldur eru þær afskrifaðar eftir eitt ár séu þær ekki greiddar?

Hvers vegna á meðlagsgreiðandi skv. 60 gr. að greiða sinn hluta kostnaðar vegna barns þótt foreldrið sé aldrei með í ráðum um slík útgjöld því þau eru öll ákveðin einhliða af lögheimilisforeldrinu? Og líka kostnað vegna t.d. skírnar og fermingar þótt foreldrinu og fjölskyldu þess og barnsins hafi ekki einu sinni verið boðið í athöfnina? Hvers vegna er réttur meðlagsgreiðandans enginn en hann á aðeins að borga peninga?

Barnalögin brjóta mannréttindi og eru hættulegt vopn í höndum glæpsamlegra foreldra sem geta notað þau til að ræna barn sitt eðlilegu lífi með fjölskyldu sinni og aðra manneskju eðlilegu lífi með eigin barni svo árum skiptir. Og í öllu þessu tekur embættismannakerfið fullan þátt vegna vítaverðra galla og mannréttindabrota í lögunum. Þessu þarf að breyta. Eftir hverju er verið að bíða?