Sjálfbærni á Seyðisfirði?

Er ég held áfram mínum pólitiska flótta frá Íslandi, landi auðs og græðgi, liggur leið mín til Seyðisfjarðar. Þar mun ég stíga um borð í ferjuna sem lítur út eins og gámur með stefni og stromp. Sælt er koma á Seyðisfjörð. Eins og vanalega er þar 22 stiga hiti og glampandi sólskin. Er snemma á ferðinni. Klukkan rétt sex um morgun.

Sjálfbærni i ferðamennsku?

Ég er með þeim fyrstu á staðinn. Brátt ber að mörg ökutæki, margan manninn. Það vekur athygli að langflest ökutækin sjö hundruð (flest jeppar, rútur og trukkar) eru yfirhlaðin af koppum og kirnum. Ef ökutækið er ekki því stærra fylgir því kálfur og/eða toppur svo meira dót komist fyrir. Í fyrstu fagnar mitt flóttahjarta því að erlendir gestir okkar versli svo mikið í mínu gamla föðurlandi. En gleði mín verður að gráti þegar hinir erlendu gestir byrja að fá sér morgunmat á stéttinni og bókstaflega allt er af erlendum uppruna. Greinilega verslað fyrir ferðina, heima, in toto.

Ekki er það allt, því ég heyri á samræðum ferðalanganna, að þeir hafi náð þeim mikla áfanga að kaupa aldrei eldsneyti á viku eða hálfsmánaðar ferð sinni um landið. Lítill var sá sparnaður þó í augum þeirra sem voru auk þess með heimasmíðaðar kojur í bílum sínum og höfðu því „sparað“ sér gistingu allan túrinn. Aldrei kaupa gistingu, ekki eina nótt, var takmark ferðarinnar. Vart þarf að minnast á hamingju þessara ferðalanga að eiga enn mat að heiman í ferðalok. Líklega verður veisla þegar heim er komið úr hálfúldnum afgöngum úr Íslandsferðinni.

Þeir göntuðust með það hvernig hægt væri að tjalda og stoppa húsbíla og hvað annað sem sofið var í, hvarvetna, án þess að greiða eina einustu evru fyrir. Hlógu þeir stórum að bjánunum sem þetta fallega land byggju.

Smáustu stjórnmálamenn álfunnar!

Á sama tíma blaðra stjórnmálamenn íslenskir um uppgang ferðaþjónustunnar og hversu mikið sé nú þeim sjálfum að þakka að ferðalangar flykkjast til landsins. Evrumerki eru í annars syfjulegum augum þeirra. Skattheimta er lausnarorð stjórnmálamannanna. Manna, sem ekkert vita, hafa aldrei komið nálægt rekstri af einu eða neinu tagi. Vita ekki hvernig ferðamennska gengur fyrir sig, enda alltaf á opinberu framfæri á ferðum sínum. Skattmann er auðvitað kominn á kreik. Nú skal ná einhverjum aurum til að úthluta síðan og skammta. Gistnáttagjald, virðisauki á gistingu, farþegaskattur, sérstakar gjadleyrishömlur í ferðaþjónustu, já erfiðast er embættismönnunum að finna nöfn á nýja skattheimtu eða næstu hömlum í ferðaþjónustunni.

Það er einmitt galdur við vaxandi ferðamennsku og þokkalega stjórnsýslu að hafa góða og trausta ferðaþjónustu sem bakgrunn. Hingað er nú mokað fólki á ódýrum fargjöldum sem hefur ekki hugsað sér að skilja eftir eina einustu krónu í landinu. Hefur ekkert fram að færa, skilur aðeins eftir sig sorp og skít. Og öllum er sama.

Hvernig ferðamönnum getur Ísland tekið á móti?

Ísland á að taka á móti vel upplýstu fólki sem skilur og stundar „ecotúrisma“ sem byggir á því að nýta og njóta þess sem landið býður upp á, sem verið er að heimsækja. Hvort sem fólk er vel efnað eða ekki, skiptir ekki máli, ef þessi markmið eru í heiðri höfð. Massatúrismi af verstu tegund sem hér er alið á, kemur okkur í koll. Skilur eftir sig sviðna jörð. Skömm mun þá verða gleði skattmanns þegar ekkert verður að skattleggja. Alvöru ferðalangar forðast staði sem verða skynditúrisma að bráð.

Eru þetta fordómar?

Nei, þetta eru staðreyndir. Bestu ferðamenn Íslands í dag eru þeir sem komu hingað sem puttaferðalangar fyrir löngu. Ekki slíta þeir vegunum eða bera með sér mat að heiman. Ræktum þann garð. Og löðum að okkur alvöru ferðalanga sem vita hvað ecotúrismi stendur fyrir. Og eru til í að greiða sanngjarnt verð fyrir eðlilega þjónustu.