Húsnæði vantar fyrir útskrifaða sjúklinga á geðdeildum

Um tuttugu einstaklingar með langvinna geðsjúkdóma eru fastir inn á Kleppi og öðrum geðdeildum Landspítalans þar sem þá vantar húsnæði að útskrift lokinni. Lengst hefur sjúklingur beðið í fjögur ár. Kona sem var lögð inn á Klepp fyrir tæpu ári líkir dvölinni við fangavist og harmar að komast ekki út í samfélagið að nýju vegna húsnæðisskorts.

Árið 2006 gerði velferðarráðuneytið átak í búsetumálum geðfatlaðra sem nefndist straumhvarfaverkefnið og því lauk 2010. Á þeim tíma tókst að koma um 140 einstaklingum í búsetuúrræði við hæfi. En á hverju ári veikjast nýir einstaklingar og kerfið virðist ekki anna þeirri eftirspurn nú.

„Eins og er þá er á geðsviði Landspítalans, fyrst og fremst inni á Kleppi en líka niðri á Hringbraut um tuttugu einstaklingar sem hafa beðið lengur en þrjá mánuði eftir að virkri meðferð lauk eftir búsetuúrræði og eru í raun fastir hér inni vegna þess að viðeigandi þjónusta og búseta fæst ekki," segir Páll Matthíasson yfirlæknir á geðsviði Landspítalans.

„Það að vera kvíðinn og hafa miklar áhyggjur af bæði afkomu og hvar þú verður staðsettur, dregur úr bata þínum og stoppar að viðkomandi geti haldið áfram að endurhæfast," segir Anna Rós Jóhannesdóttir.

Þórlaug Sigfúsdóttir var lögð inn á Klepp fyrir tíu mánuðum vegna geðsjúkdóms og vímuefnafíknar og missti húsnæði sitt í kjölfarið. Hún var tilbúin að mati lækna að fara út í samfélagið að nýju fyrir hálfu ári en það hefur hins vegar ekki gengið eftir vegna húsnæðisskorts.

„Stundum þegar maður er á ákveðnu stigi hérna þá er lífið svolítið eins og maður sé fangi. Fyrst um sinn fannst mér þetta ofsalega lítið frelsi og ég gæti lítið gert. Það var alltaf starfsfólk yfir mér, mér fannst ég ekki eiga neitt einkalíf. Mér fannst ég ekki fá að ráða hvenær ég svæfi út eða neitt svoleiðis." Þetta er bara svona stofnanalíf, segir Þórlaug Sigfúsdóttir.