Strætóinn minn – gott að eiga í Reykjavík

Þegar ég kem niður í eldhúsið mitt á morgnana, byrja ég ævinlega á því að líta út um gluggann og sjá hve margir eru að bíða eftir vagninum. Fyrst þegar ég flutti í húsið mitt, fannst mér hálf leiðinlegt að sjá alla standa og hokra og bíða eftir vagninum en þá hringdi ég bara í Strætó, óskaði eftir bekk og á innan við viku var kominn fallegur Strætóbekkur framan við gluggann minn, svo gestir Strætó gætu tyllt sér í bið eftir vagninum.

 

Hinu megin við götuna er skýli og þegar veður eru válynd, getur maður beðið þar þangað til vagninn sést neðar á Laugarnesveginum.

 

Fyrir fimm árum komu flestir íslenskir karlmenn í Strætó í vagninn fyrir framan húsið mitt. Það var á meðan mennirnir frá Strætó, vagnstjórarnir, komu akandi á bílnum sínum inn á Kirkjusandslóðina, lögðu þeim þar og tóku svo Strætó á vaktina sína sem hófst á Hlemmi.

 

Frá þeim tíma hafa orðið stakkaskipti í notkun Strætó í borginni. Ráðamenn lögðu til að námsmenn fengju frítt í Strætó og sjá; hann fylltist af fólki. Bílstjórarnir mínir voru fluttir upp á Höfða og ég sé þá ekki lengur. En í staðinn hafa komið nýir Strætófarþegar. Maðurinn með dóttur sína tekur regulega Strætó, unglingarnir á leið í MR bíða eftir vagninum á morgnana og stundum koma heilu skólahóparnir og taka vagninn fyrir utan húsið mitt. Þá geltir Snati minn innan úr húsinu; margir á leið í vagninn…

 

Einu sinni var pöbbaferð í vinnunni minni. Ég ákvað að taka Strætó. Hann stoppar framan við húsið mitt, þaðan flytur hann mig í miðbæinn og ég þurfti ekkert að leita að bílastæði. Fyndið – ég var ekki einu sinni í útlöndum. Þurfti engar áhyggjur að hafa af því að aka á bílnum heim eftir einn bjór.

 

Í annað skipti tók ég hjólið með mér og fór með Strætó alla leið upp á Akranes. Frábært. Allir töluðu íslensku og þar voru veitingastaðir og verslanir sem tóku íslenskan gjaldmiðil; nánast eins og að fara til útlanda.

 

Svo fór ég í Háskólann. Vagninn framan við húsið mitt stoppar líka inni á miðri háskólalóðinni. Ég nennti ekki einu sinni að fara á hjólinu; lúxusinn var algjör. Ekkert að leita eftir bílastæði, lesið gegnum glósurnar í vagninum, gaman í Strætó, alls konar fólk og annar en ég sá um að keyra. Stundum hitti ég skemmtilegt fólk í vagninum; bara gaman.

 

Ég bý í borg og það býður mér ýmiss konar þægindi sem ekki bjóðast alls staðar. Strætó er á meðal þess. Mér finnst mikilvægt að eiga þess kost að njóta þjónustu Strætó; margar leiðir stoppa í nágrenni við húsið mitt. Ég má jafnvel taka hjólið mitt með í Strætó. Það er þægilegt fyrir alla að ég sé dugleg að taka Strætó, að minnsta kosti í stað þess að fara á eigin bíl.

 

Þess vegna ætla ég að gerast Hollvinur Strætó. Ég vil veg Strætó í borginni minni sem mestan og beztan.

 

Stofnfundur Hollvina Strætó verður í Mjóddinni fimmtudaginn 24. febrúar kl. 17.15. Þú ert velkominn.