Vatnsmýrin og ósannindin

Í Fréttablaðinu sl. föstudag 11.11. rituðu þeir félagar frá Betri byggð Gunnar Gunnarsson verkfræðingur og Örn Sigurðsson arkitekt enn eina greinina þar sem þeir fara með hrein ósannindi. Í greininni eru þeir að svara Ómari Ragnarssyni vegna skrifa hans um Reykjavíkurflugvöll, sem er flugvöllur allra landsmanna og er að sjálfsögðu skylda höfuðborgarinnar sem þjónustuþáttur við landsbyggðina.

Í grein sinni segja þeir að Ómar hafi sleppt því að nefna fyrstu almennu atkvæðagreiðsluna á Íslandi þegar Reykvíkingar ákváðu 2001 að Reykjavíkurflugvöllur skyldi lagður niður eigi síðar en 2016. Þeir félagar fara þarna með ósannindi og ekki í fyrsta skipti né annað, það er jú þekkt að ef farið er með sömu ósannindin aftur og aftur þá fer það að hljóma sem sannleikurinn.

Mig langar nú enn einu sinni að rifja upp fyrir þeim félögum forsendur þessarar kosningar sem fram fór 17. mars 2001. Atkvæðagreiðslan væri bindandi ef a.m.k. 75% atkvæðisbærra manna tækju þátt í henni, og jafnframt bindandi ef a.m.k. 50% atkvæðisbærra manna greiddu atkvæði á sama veg jafnvel þótt þátttaka í atkvæðagreiðslunni yrði undir 75% mörkunum.

Niðurstaðan var sú að á kjörstað mættu aðeins 37,2% atkvæðisbærra Reykvíkinga, eða samsvarandi tæpum helmingi þess sem tilskilið hafði verið af borgarráði fyrir bindandi atkvæðagreiðslu. Um 1% var auð og ógild atkvæði, samtals 14.529 eða 17,9% kusu að flugvöllurinn yrði áfram í Vatnsmýrinni og samtals 14.913 eða 18,4% kusu að flugvöllurinn færi – en höfðu þá að sjálfsögðu ekki minnstu hugmynd um hvert hann ætti að fara.

Eins og þessar upplýsingar sýna var kosningin 17. mars 2001 ekki marktæk og þar af leiðandi fara þeir félagar enn og aftur með hrein ósannindi en það virðist bara vera þeirra vinnubrögð.