Byggjum upp traust

Sérstakt andrúmsloft hefur búið um sig meðal íslensku þjóðarinnar. Hún finnur sig svikna eftir að fjárglæframenn reistu sér og þjóðinni slíkan hurðarás um öxl, að á tímabili mátti vart á milli sjá hvort þjóðarskútan sykki eða næði landi að nýju. Eftir slíka ágjöf er ekki undarlegt að mikil reiði búi um sig og hún hefur tekið á sig ýmsar myndir. Flestar þeirra eðlilegar og heilbrigðar en aðrar sýnu verri.

Þjóðfélagsumræðan hefur mótast mjög af hruninu og aukin harka hefur færst í leikinn. Það er eðlilegt þegar tekist er á um mikilsverð mál og erfið.

Þó verður að viður­kennast að sumt af því sem nú ber fyrir augu og eyru á opinberum vettvangi, virðist fremur eiga rætur sínar að rekja til firringar­tíma útrásar­víkinganna en þeirrar réttmætu kröfu að réttlætið nái fram að ganga. Virðast margir tilbúnir til þess að beita fremur ógeðfelldum aðferðum til að sverta mannorð annarra einstaklinga og þá oft á hæpnum forsendum eða hreinlega fölskum.

Samstaða er ekki þöggun

Það hefur löngum verið metið til mannkosta þegar fólk getur lagt sig fram um að sjá hið jákvæða í fari náungans, fremur en það sem upp á vantar. Því miður virðist mörgum mest í mun að gera mikið úr göllum samferða­fólksins, fremur en kostum þess og því sem það er umkomið að leggja til málanna. Fámenn þjóð má ekki lengi við slíkum hugsunar­hætti. Við verðum að geta kallað það besta fram í hverjum og einum og gera öllum kleift að njóta hæfileika sinna og starfskrafta. Í því ljósi er mikilvægt að við leggjum okkur öll fram um að standa fyrir uppbyggilegri umræðu, þar sem enginn afsláttur er gefinn á gagnrýnni hugsun, þeirri kröfu að lögum sé fylgt, en leitast er við að sýna sanngirni og virðingu fyrir náunganum.

Á góðum stað er bent á þá staðreynd að ríki sem er sjálfu sér sundur­þykkt fái ekki staðist. Við verðum að huga vel að því nú þegar miklir erfiðleikar hafa sótt okkur heim. Við höfum alla ástæðu til að ætla að íslenska þjóðin muni ná vopnum sínum að nýju, það hefur hún ætíð gert í kjölfar mikilla áfalla. En til þess að það megi verða verðum við að læra að treysta þeim sem traustsins eru verðir og hætta að brjóta niður það góða sem í kringum okkur er.