Virðing Alþingis

Verði frumvarp ríkisstjórnarinnar um stjórn fiskveiða að lögum er það niðurstaða áfangaskýrslu endurskoðunarfyrirtækisins Deloitte að íslensk sjávarútvegsfyrirtæki þurfi að afskrifa 180 milljarða vegna keyptra aflaheimilda. Við það minnkar eigið fé fyrirtækjanna samsvarandi og verður í mörgum tilvikum neikvætt.

Í hádegisfréttum ríkisútvarpsins þann 24. ágúst sl. kallaði formaður sjávarútvegs- og landbúnaðarnefndar Alþingis, Lilja Rafney Magnúsdóttir, þetta „einhverjar bókhaldsbrellur til eða frá“. Þessi ummæli formanns sjávarútvegs- og landbúnaðarnefndar Alþingis eru í hæsta máta óábyrg. Þau bera ekki aðeins vitni um virðingarleysi fyrir lögum og reglum heldur lýsa þau skeytingarleysi gagnvart tugmilljarða hagsmunum sjávarútvegsfyrirtækjanna og þjóðarinnar í heild.

Sjávarútvegsfyrirtækin hafa keypt aflaheimildirnar til þess að ná fram nauðsynlegri hagræðingu í atvinnugreininni, efla starfsemi sína og skila meiri verðmætum. Ef sú hagræðing, sem þau hafa náð með kaupum á aflaheimildum og sameiningu þeirra á færri skip, hefði ekki komið til væru gerð út allt of mörg skip með tilheyrandi sóun verðmæta.

Markmið laganna um stjórn fiskveiða var að atvinnugreinin sæi sjálf um nauðsynlega hagræðingu, ólíkt því sem víða gerist þar sem sjávarútvegur er stórlega ríkisstyrktur. Það er niðurstaða endurskoðunarskrifstofunnar Deloitte að samkvæmt lögum um ársreikninga og alþjóðlegum reikningsskilareglum beri að afskrifa keyptar veiðiheimildir verði frumvarpið að lögum. Við afskriftirnar verða skuldir fyrirtækjanna í mörgum tilvikum meiri en eignir þeirra og þau því í raun gjaldþrota.

Samkvæmt lögum um gjaldþrotaskipti hvílir þá sú lagaskylda á fyrirsvarsmönnum fyrirtækjanna að gefa þau upp til gjaldþrotaskipta. Ummæli alþingismannsins bera ekki vott um mikla virðingu fyrir lögum sem Alþingi hefur sett.