Föst í gömlum hjólförum

Þegar ég heyrði fyrst af því að verkfall leikskólakennara væri yfirvofandi þá hélt ég í einfeldni minni að það kæmi ekki til verkfalls. Ég hélt að við hugsuðum öðruvísi eftir hrunið og kynnum betur að meta þá hluti sem skipta raunverulegu máli. En ef til vill var ég aðeins of fljót á mér því svo virðist sem það stefni í að þessi stétt þurfi að berjast með blóði, svita og tárum fyrir eðlilegum kjarabótum.

Ég velti fyrir mér hver ástæðan er fyrir því að störf þessarar stéttar hafi ekki verið metin að verðleikum? Ekki er lélegri menntun um að kenna þar sem leikskólakennarar hafa að baki krefjandi háskólanám. Og varla er það svo að hægt sé að halda því fram að það sé svo lítið að gera hjá þeim í vinnunni. Enn síður er lítilli ábyrgð um að kenna þar sem við erum alltaf að halda því fram að börnin séu það mikilvægasta sem við eigum, að þau séu framtíðin og því þurfi að hlúa sérstaklega vel að þeim.

Nei, þetta á ekki við rök að styðjast. Ætli ástæðan sé ekki frekar sú að við sitjum föst í gömlum hjólförum og eigum erfitt með að koma okkur upp úr þeim, þar sem þau eru orðin svo djúp og fastmörkuð í menningu okkar og samfélagi. Það er gamalgróin staðalmynd af leikskólakennurum að þeir séu gott og rólegt fólk sem vinni skemmtilegt en mjög krefjandi starf fyrir lágmarkslaun en það sé allt í lagi því þetta starf sé unnið af hugsjón. En þó svo að flestir leikskólakennarar hljóti að veljast í þetta starf af hugsjón þá vilja þeir eðli málsins samkvæmt fá greidd mannsæmandi laun fyrir sína vinnu og geta framfleytt fjölskyldum sínum. Það skil ég mjög vel og hvet því alla til að lýsa yfir fullum stuðningi við kjarabaráttu leikskólakennara.

Hættum að sætta okkur við hið mikla bil sem búið er að myndast milli tekjuhópa á Íslandi og spyrnum við fótum. Reynum í eitt skipti fyrir öll að læra eitthvað af því sem á undan er gengið og förum að átta okkur á að það er mun skárra að allir hafi nóg fyrir sig og sína en að sumir hafi allt of mikið á meðan aðrir hafa nánast ekki neitt.