Jarðsamband óskast

Ítrekað hefur komið fram í fréttum að mesta atvinnuleysi á landinu er hér á Suðurnesjum. Þar má nefna að um 20% félaga í Verkalýðs- og sjómannafélagi Keflavíkur eru nú án atvinnu. Jafnframt er hlutfall heimila í greiðsluvanda hér gríðarlega hátt. Ekki bætir heldur úr skák að þeim fer nú ört fjölgandi sem eiga ekki lengur kost á atvinnuleysisbótum af því að þeir hafa verið án atvinnu lengur en þrjú ár. Þessu fólki virðast allar bjargir bannaðar.

Ég er nógu gamall til að þekkja viðurstyggð langvarandi fjöldaatvinnuleysis. Mér eru í fersku minni þau lamandi áhrif sem atvinnuleysið hafði á sjálfsvirðingu og heilsu fullorðinna, að ekki sé talað um velferð barna og unglinga. Ég man vel hvernig gleðin og áræðinn hurfu úr svipmóti vina og kunningja og við tóku deyfð og depurð. Því miður blasa þessi ummerki nú öll við aftur. Eini munurinn er sá að nú er kreppan dýpri.

Tæpt ár er liðið síðan Ríkisstjórn Íslands, aðilar vinnumarkaðarins og Samtök íslenskra sveitarfélaga skrifuðu undir stöðugleikasáttmála. Allir skyldu leggjast á eitt um að vinna þjóðina út úr vanda efnahagshruns og atvinnuleysis. Sérstaklega var kveðið á um að ríkisstjórnin ryddi úr vegi hindrunum og greiddi götu þegar ákveðinna stórframkvæmda, þ.á.m. framkvæmda vegna álvers í Helguvík, sem er langstærsta einstaka tækifærið til að vinna á kreppuástandinu í atvinnumálum á landinu.

Ég efast ekki um góðan vilja þeirra sem undirrituðu stöðugleikasáttmálann þó að myndugleika og kraft hafi skort til að fylgja málum eftir. Ég efast heldur ekki um góðan vilja þess harðlínufólks sem hefur lagt sig fram um að tefja og spilla fyrir framgangi Helguvíkurverkefnisins á bak við tjöldin, í skjóli stjórnvalda. Þetta fólk er margt hvert sanntrúaðir kommúnistar, í grænni mussu, sem trúa því að atvinnurekstur, sem ekki er í eigu ríkis eða sveitarfélaga, sé af hinu illa en að ríkið sé aftur á móti mjög verðmætaskapandi.

Í huga þessa fólks er alltaf bara til eitt rétt svar. Þetta er fólk sem af einhverjum ástæðum trúir því að álver séu sérstaklega slæmur kostur þó að vitað sé að flugsamgöngur og ferðaiðnaður séu umhverfinu t.d. miklu hættulegri. Margt af þessu ágæta fólki er einmitt opinberir starfsmenn sem lifa og hrærast í vernduðu umhverfi og þurfa því ekki sjálfir að óttast atvinnuleysi. Hætt er við að slíkri einstaklingar séu ekki sérlega næmir á hremmingar þeirra sem misst hafa avinnuna eða á kjörorð verkalýðshreyfingarinnar frá 1. maí: „Við viljum vinna."

Ég auglýsi hér með eftir jarðsambandi á milli þessa harðlínufólks og atvinnulausra Íslendinga. Ég kalla líka eftir jarðsambandi ríkisstjórnar Íslands við þær fjölmörgu fjölskyldur á Suðurnesjum sem sjá ekkert nema svarnætti framundan ef stjórnmálamenn hafa ekki manndóm í sér til að fylgja fyrirheitum eftir.