Með skarð í vör eða góm

Þórir Schiöth skrifar um tannlækningar.

Tvær nýjar reglugerðir (1060 og 1061/2009) tóku gildi um áramótin, sem heimila endurgreiðslur afturvirkt tvö ár aftur í tímann til handa þeim sem hafa lent í miklum útgjöldum vegna tannréttinga. Voru tannlæknar afar sáttir við setningu þeirra enda þótt þeir undruðust hve heilbrigðisyfirvöld ákváðu að gefa fólki skamman frest til að sækja um endurgreiðslur á grundvelli reglugerðanna, eða aðeins einn mánuð. Fresturinn rann út 1. febrúar síðastliðinn.

Á sama tíma og þessar tvær reglugerðir voru settar tók þriðja reglugerðin gildi, 1058/2009. Þar kveður við annan tón og við þá reglugerð eru tannlæknar afar ósáttir. Hún kom hún flatt upp á tannlækna enda ekkert samráð við þá haft um gerðina.

Samningaviðræðum slitiðSamningaviðræður hafa staðið yfir við tannlækna um lausn á kostnaðarvandamálum barna og unglinga með skarð í vör og góm. Þessi hópur þarf á langtímatannréttingu að halda, en endurgreiðslan frá Sjúkratryggingum Íslands (SÍ) hefur verið mjög lítil til þessa hóps og sitja foreldrar því uppi með mikinn kostnað. Með setningu reglugerðar 1058 settu heilbrigðisyfirvöld lausn þessara mála í algert uppnám því samningaviðræðum hefur verið slitið. Óásættanleg reglugerðSamkvæmt reglugerðinni eru tannlæknar neyddir til að skrifa undir ákveðinn samning, annars fellur réttur sjúklinga til styrks niður. Einnig fellur réttur sjúklinga niður ef tannrétting er byrjuð áður en sótt er um til Sjúkratrygginga Íslands. Að auki er styrkur felldur niður til þeirra sem ekki hafa sterkar læknisfræðilegar forsendur fyrir tannréttingunni. Tryggingatannlækni er falið að gera mat á þeim læknisfræðilegu forsendum, en hann er ekki sérmenntaður í tannréttingum heldur tannholdsjúkdómum. Við þetta geta tannlæknar ekki sætt sig. Tannlæknar skrifa ekki undir og sjúklingar fá ekki endurgreittÍ reglugerðinni er ekki tekið tillit til þess að tannréttingar auka lífsgæði sjúklinga, einungis er lagt kalt mat á gipsafsteypur tanna. Neyða á tannlækna til að gera fyrirfram föst verðtilboð í þeim tilfellum þar sem um er að ræða skarð í vör eða góm. Það er glórulaust því ekki er fyrirséð í upphafi hvaða meðferð mun þurfa. Til útskýringa myndi enginn læknir gera bindandi kostnaðaráætlun áður en hann færi að meðhöndla sjúklinga með heilkenni eða sjúkdóma sem ekki er fyrirséð hvernig muni þróast. Þessa reglugerð geta tannlæknar ekki sætt sig við og neita því að skrifa undir samning við SÍ. Engir nýir sjúklingar sem eru að byrja meðferð fá því endurgreitt meðan deilan er í hnút, ekki heldur þeir sem eru með skarð í vör og góm.

Höfundur er tannlæknir, sérmenntaður í tannréttingum og fyrrverandi formaður Tannlæknafélags Íslands.