Lagaleg staða þolenda er óverjandi

Lagaleg staða þolenda heimilisofbeldis er óverjandi, ekki síst í ljósi þess að í skýrslu fjögurra ráðuneyta frá 1997 um nauðsynlegar breytingar á löggjöf til að sporna við slíku ofbeldi, var kveðið mjög afgerandi á um að fara þyrfti í sérstakar aðgerðir. Síðan hefur sáralítið gerst. Þetta sagði Margrét Frímannsdóttir alþingismaður um það lagaumhverfi sem þolendur heimilisofbeldis búa við. Að sögn Margrétar Tómasdóttur, sviðsstjóra á hjúkrunar- og bráðasviði Landspítala - háskólasjúkrahúss, þar sem móttaka fyrir þolendur slíks ofbeldis er starfrækt í tilraunaskyni, eru skýrt skilgreind 140 heimilisofbeldismál á ári. Sum koma fyrir oftar en einu sinni. Ef börn eru í dæminu er það tilkynnt til barnaverndaryfirvalda. Forráðamenn móttökunnar hafa gengið á fund Björns Bjarnasonar dómsmálaráðherra og beðið hann að huga að lagaumhverfi þessa hóps. "Þetta eru að langstærstum hluta konur," sagði Margrét Tómasdóttir. "Þegar við segjum við þær að þær fái kannski þessa aðstoð og kannski hina, þá fyllast þær óöryggi og við missum þær út aftur án þess að geta gert nokkuð. Til dæmis er einungis heimild fyrir því að þær fái réttargæslumann ef lögregla metur það svo. Á neyðarmóttöku vegna nauðgana er það hins vegar hluti af rétti þeirra." Margrét Frímannsdóttir sagði að þegar til hefði staðið að stofna umrædda neyðarmóttöku hefði það verið í hugum flestra með sama fyrirkomulagi og neyðarmóttaka vegna nauðgana. Tilgangurinn hefði verið tvíþættur, að opna umræðuna og hafa tiltækan stað sem þeir einstaklingar er hefðu sætt heimilisofbeldi gætu leitað til og fengið aðhlynningu, sálgæslu og lögfræðiaðstoð eftir þörfum. "Þessari umræðu hefur ekki verið fylgt eftir af stjórnvöldum, þannig að þetta er hvorki fugl né fiskur. Það vantar fjármagn til verkefnisins. Þegar LSH er gert að skera niður þá segir það sig sjálft að spítalinn hefur ekki fjármagn til að fara út í nýja starfsemi. Stjórnvöld hafa einfaldlega ekki fylgt skýrslunni eftir, eins afdráttarlaus og hún þó er."