Borgar sig að fjárfesta í börnum?

Borgar sig að fjárfesta í börnum? - Hulda Bjarnadóttir ljósmóðir Nú þegar kennaraverkfall hefur staðið yfir í 6 vikur hefur lítið þokast í samkomulagsátt. Komin er fram miðlunartillaga. Ég get ekki lengur orðað bundist. Að mínu mati eru kennarar sú stétt, sem einna minnst er metin í okkar samfélagi. Þeir fá litla samúð í sinni kjarabaráttu. Það sýnir sig best í þessu verkfalli. Eða kannski má orða þetta á annan hátt, metum við börnin okkar ekki meir? Er það vegna þess að það er ekki peningalegur gróði af þeim? Þau færa okkur ekki arð í hlutabréfaviðskiftum. Er græðgi búin að blinda þessa þjóð svo mikið að við erum búin að missa sýn á það sem ætti að skipta okkur mestu, börnin okkar? Kennarastarfið hefur breyst mikið síðustu 20 ár. Þó kennslan sé enn jafn stór þáttur hefur stöðugt meira uppeldi færst á þeirra herðar. Okkur þykir gott að kennarar agi börnin og kenni þeim góða siði. Við foreldrar verðum stöðugt uppteknari af öðru en börnum okkar. Væri þá ekki rétt að styðja baráttu kennara fyrir bættum kjörum? Mikilvægi barna okkar ætti að koma fram í launum kennara. Ríkisstjórnin klifar stöðugt á því að hún ætli ekki að blanda sér í þessa deilu kennara og sveitarfélaga og þverskallast endalaust við. Ég tel að hún verði að koma að þessari deilu, ekki með lagasetningu heldur með auknu fjármagni til sveitarfélaga. Ef börnin væru metin á hlutabréfamarkaði og skólarnir bankastofnanir, verðbréfahallir eða stórfyrirtæki og kennarar starfsmenn þessara fyrirtækja væru laun þeirra miklu hærri. Eftir kvöldfréttir í ríkissjónvarpinu er vísitöluupptalning svo sem úrvalsvísitala, Nasdaq, Dow Jones og fl. Væri ekki betra að hafa eitthvað siðbætandi efni svona rétt fyrir svefninn, í stað þess að ýta sífellt undir gróða- og græðgishyggjuna? Það myndi skila sér í innihaldsríkara lífi. Verðmætamat fólks fellst að miklu leiti í hlutum og fjármagni og þessu endalausa kapphlaupi um að eiga allan fjandann. Stöðugt er auglýsingaáróður notaður til að ýta undir slíkar hvatir. Í öðru orðinu gera kennarar mest lítið að mati sumra, búnir að vinna kl. 14 á daginn. Kennslustundir eru aðeins 40 mín, þegar 6o mín eru í klukkutímunum hjá öðrum vinnandi stéttum. Menn telja upp jóla- og páskafrí og tala um 3ja mánaða sumarfrí. Það er mikill lúxus að vera kennari að mati fólks sem er uppfullt af svona ranghugmyndum. Í hugum þessa fólks eru skólar fyrst og fremst dagvistunarstofnanir. Foreldrar voru í vandræðum með að koma börnunum í pössun en minna fer fyrir áhyggjum af því að börnin missi úr námi, nema ef vera skyldi hjá foreldrum 10. bekkinga, vegna samræmdu prófanna í vor. Það var því mikill áfellisdómur fyrir foreldra, þegar fram kom í fréttum, eftir fyrstu viku verkfalls að börn væru úti langt fram yfir lögleyfðan útivistartíma. Menn óttuðust jafnvel að fíkniefnaneysla ungmenna ykist á meðan verkfallið stæði yfir. Þarna skýtur nú heldur betur skökku við. Getur verið að vandinn sem skapast hefur undanfarnar vikur sé vegna forgangsröðunnar fullorðinna en ekki einungis vegna kennarastéttarinnar einnar.