Norðmenn orðnir latir

Norðmenn leita nú leiða til að endurvekja vinnugleði hjá fólki í landinu. Ósérhlífnin og harkan sem einkenndu norska alþýðu áður en landið varð ríkt af olíu virðast vera á undanhaldi og eftir þrjá áratugi af velsæld virðist letin vera að ná tökum á norku vinnufólki. Það er af sem áður var þegar Noregur var fátækt og einangrað land og vinnandi fólk treysti á dugnað og sjálfstæði til þess að eiga í sig og á. Nú er staðan orðin þannig að hvergi í Evrópu er fólk jafnoft fjarverandi úr vinnu að meðaltali og í Noregi. Rúmlega 20% vinnandi manna eru að jafnaði fjarverandi frá vinnu sinni á degi hverjum í landinu vegna veikinda. Algengasta orsök fjarvistanna er kvef og flensa en einnig er algengt að beinverkir og vöðvabólgur hrjái Norðmenn. Meðalmaðurinn í Noregi er því fjarverandi úr vinnu tæpar fimm vikur á ári. Við það bætast svo ellefu lögleiddir frídagar, sumarfrí, jólafrí og helgar og því vinna Norðmenn að jafnaði rétt rúmlega helming daga ársins. Þá eru enn ótaldar fjarvistir vegna langvarandi sjúkdóma og endurhæfingar sem hafa aukist um 20% síðan 1990. Þar sem velferðakerfið er afar gott í Noregi koma þessar miklu fjarvistir lítið niður á buddu landsmanna og eru yfirvöld í Noregi því í stökustu vandræðum með að finna leiðir til að hvetja landsmenn til að mæta betur til vinnu. Árið 2001 var reynt að tækla vandann með því að koma á samvinnu við samtök atvinnurekenda og launafólks um að vinna að vandanum en það hefur engu skilað hingað til. Nú hefur verið gripið til þess ráðs að krefja fólk um læknisvottorð fyrir veikindafrí sem er lengra en þrjár vikur, nokkuð sem okkur Íslendingum þætti nú ekki mjög harkalegar aðgerðir. Auk þess er orðið algengt að yfirmenn bjóði starfsfólki sínu sveigjanlegan vinnutíma til þess að minnka líkurnar á fjarvistum. Hvað sem fjarvistunum líður geta norsk yfirvöld þó glaðst yfir því að þegar landsmenn mæta til vinnu eru afköstin með betra móti og var framleiðni á hverja vinnustund í Noregi t.a.m. töluvert meiri en í Japan, Bretlandi og Kanada á síðasta ári.