Skærgulu skórnir á leið til Sam­hjálpar

Um daginn settist ég upp í bíl með konu. Eldri góðhjartaðri konu, sem ég þekki ekki neitt. Fyrsta græna flaggið á góðmennsku hennar kom fljótt í ljós, þegar ég tók eftir að hún horfði ekki á skóna mína. Þið verðið að fyrirgefa en þessir skór mínir vekja eftirtekt. Þetta eru skærbleikir og skærgulir íþróttaskór og einhverra hluta vegna þá eru fyrstu viðbrögð hjá fólki þegar þau sjá mig sem miðaldra konu, labbandi um á slíkum skóm, að líta undan. Það er eins og ég fái þau til að hugsa, ég er ekki að horfa, ég er ekki að horfa, ég er eeeeekki að horfa. Það verður að segjast, ég bara elska þessa skó. Þeir eru rúmgóðir, þægilegir, þeir voru fengnir á ágætum kostakjörum og þeir fá mig til að brosa.

Fyrir samhengið þá skyldi ég loksins gleðina í fyrsta sinn um daginn. Ég skyldi af hverju ég hafði haft þessa miklu þörf í gegnum lífið að leyfa mér aldrei að finna fyrir alvöru hreinni gleði. Skýringin var einföld en stundum er því miður erfiðast að skilja hina einföldustu hluti.

Ég fékk þessa hugljómun nú um daginn, við störf mín í leikskólanum, þegar ég var að horfa á nokkra krakka í leik saman, í hreinni gleði. Krakkarnir voru í fullum galsa, hlaupandi um, með öllum þeim látum sem því getur fylgt. Og í þetta augnablik þá bara leyfði ég mér að fylgja með straumnum og upplifa gleðiorkuna með börnunum. Hlaupandi um, veifandi ólm handleggjunum í allar áttir og síbreytandi um gervi í hverju skrefi, púff nú er ég risaeðla, púff nú er ég ljón, púff nú er ég kisa, með öllum þeim hljóðum sem því kann að fylgja. Stuttu seinna gerðist kannski það óumflýjanlega. Einn krakkinn datt og meiddi sig og umsvifalaust kom upp samviskubitið. Ég hefði átt að sussa, uss, uss, uss, ég hefði átt að sussa og færa ró í leik.

En þá skyldi ég allt í einu eitt svo mikilvægt. Einhvern tímann í barnæsku þá hef ég náð að tengja gleði við ónot. Ég ætla ekki einu sinni að reyna að skilja hvernig það gat gerst, því ég átti fullkomlega eðlilega barnæsku, jafnvel fremur góða barnæsku. En þarna sátu einhver ónot í maga yfir gleðiorkunni. Ég hafði náð að tengja ótta í þær aðstæður að leyfa mér gleði. Kannski var ég sussuð niður og aðrir fluttu ótta sinn yfir á mig. Kannski hafði ég náð að tengja þetta við meiðsl hjá mér eða öðrum þegar ég hef leyft mér að finna fyrir hreinni gleði. Einhverra hluta vegna þá í hreinni gleði þá bara gleymir mannsandinn að hafa vakandi auga. Kannski tók ég ósjálfrátt þetta hlutverk að mér að hafa vakandi auga. Hver veit og það skiptir ekki máli. Það sem máli skiptir var að skilja að ég get leyft gleðiorkunni hjá börnunum að springa út, og leyft mér að dvelja í orkunni með þeim, svo fremi sem ég hafi vakandi auga við að beina leiknum í rétta átt þegar ég sé hættu stafa af.

Hugljómunin sat mér fersk í brjósti og hún bara fékk frekari vængi. Því ég náði loksins að skilja að það að geta upplifað gleði á öruggan máta, þá yrði ég að byrja heima hjá mér. Á mér sjálfri. Svo ég verslaði mér skrítna sokka, sem veittu mér bros á vör og skrítna skó. Skrítna skærgula skó. Og skrítna andlits límmiða sem ég límdi á ruslatunnurnar, svo það myndi færa mér smá kátínu að tölta út með ruslið.

En, já aftur að þeirri ágætu blessaðri konu sem ég svo óhrædd hoppaði upp í bíl hjá. Því tilefnið var svolítið merkilegt.

Ég hafði verið hvött til að mæta á fund sem haldinn var vegna fyrirhugaðrar kaffistofu Samhjálpar. Ég mætti galvösk á Grensásveginn, eða kannski smá bumbult. Því orkan hafði verið svolítið skrítin þann dag. Ég sá fljótt að þetta væri nú eitthvað skrítið, ég hafði líklegast orðið fyrir smá misskilning. Það virtist enginn vera á stjái, fyrr en þetta yndi að manneskju allt í einu birtast þarna á bíl sínum. Hún var fljót að giska á að ég var þarna mætt fyrir sakir pólitíkur og hváði svo við þegar ég ansaði að ég hefði álpast inn í málefnastarf fyrir Miðflokkinn. En ljúfmennið sem hún var, eftir smá bölv, lét það ekki hafa frekari áhrif á sig, og við löbbuðum þarna um til að kynna okkur aðstæður.

Við vorum smá sammála þarna. Við fyrstu sýn þá virtist staðsetningin ekkert vera svo hræðileg. Stutt frá aðalumferðaræð og fjölmörgum strætóleiðum. Staður þar sem menn gætu setið inni með smá reisn yfir matardisk og kaffibolla. Og hún bauð mér upp í bíl sinn til rétts fundarstaðar og ég þáði með þökkum. Enda skynjaði maður það að hér væri á ferð góð kona.

Þegar á fundarstað var komið blasti svo við allt annar raunveruleiki. Troðfullur salurinn sýndi öllum á stað, hversu fundarefnið væri eldfimt. Rök voru færð fram á mjög trúverðugan máta. Og þegar leið á kvöldið þá var það deginum ljósara og skýrara hversu mikil reiði og ótti væri á meðal manna, vegna fyrirhugaðrar staðsetningar.

Nú er það svo að menn taka oft ákvarðanir í mikilli andstöðu við almúgann eða þrýstihópa innan hans. Löngum hefur það þótt eina leiðin til að knýja málum í gegn. Og stundum verður það að játast að það virðist vera eina leiðin til að gera breytingar. Í heimi þar sem öllum er illa við breytingar.

En það situr í mér þessi hugsun að alveg eins og með gleðina þá eigi ekki að sussa niður ótta og reiði. Það eru svolítið gamaldags stjórnmál að ætla að keyra allt í gegn, án þess að hlýða á og vera opin fyrir því að kannski séu aðrar og betri lausnir til staðar. Það tilheyrir smá stjórnmálamenningu sem Trump kallinn er að sýna okkur á hverjum degi að við viljum ekki vera hluti af.

Upp í mér kom upp smá prakkari á leið frá fundi, því í hugann minn poppaði upp sú skyndilausn (þið verðið að afsaka þetta því ég sjálf er ekkert svo hrifin af skyndilausnum) að taka undir starfsemi Samhjálpar töluvert stórt bílaplan Lögreglu, sem ætlað er starfsmönnum þar. Já og jafnvel sjálfan kjallarann í Lögregluhúsinu. Starfsemin þar ætti líklega auðveldar með að finna sér góðan samastað en Samhjálp og blessuðu lögreglumennirnir geta alveg eins og aðrir starfsmenn innan miðbæjar, nýtt sér bílastæðahúsin, ferðast um á strætó og á tveimur jafnfljótum. Það virðist enginn vilja hafa starfsemi kaffistofunnar í kringum sig, nema Lögreglan sem leitar þangað stundum þegar henni skortir einhver svör. Svo af hverju ekki að auðvelda Lögreglunni þau spor. Og af hverju ekki að sameina þessa tvo hópa saman, sem báðir hafa í einhverju mæli fengið að kynnast þeirri erfiðu orkutíðni, sem ég kalla djöfulleg illska. Hvort sem menn hafa gefist upp vegna þeirra kynna, veitt henni frið, gengist henni að hönd eða fært hana á stað þar sem mér finnst hún eigi að vera. Sem afl til hvatningar á ábyrgri vernd fyrir mann sjálfan sem og fyrir aðra.

Skrítnar hugmyndir poppa stundum upp og svoleiðis á það að vera. Stundum verður að viðra slíkar hugmyndir til að fá smá umræðu inn í málin. Kannski að aðrar og betri lausnir komi í ljós með aukinni umræðu. En þessi hugmynd finnst mér nokkuð góð hjá mér. Svo ég treysti mér til að viðra hana.

Það hafði smá áhrif á mig að á fundinum stóð upp maður og tjáði sig um að kannski yrði nú hlustað á almúgann í hverfinu, því að framundan væru kosningar. Ekki vegna þess að það er vissulega ljótur blettur í íslenskri stjórnmálamenningu að almenningur hafi almennt voða lágværa rödd. Heldur vegna þess að ég hef nú fá hruni fært mig til skráningar hjá flest öllum flokkum. Þar kom einhver skilningur hjá mér að málefnastarf innan flokkanna væri það sem skipti máli. Aldrei hef ég borgað eyri til nokkurs stjórnmálaflokks, því ég stend á þeim grundvallarskilningi að flokkar fái peninga sér til handa frá ríkinu, til að móta sitt starf í samvinnu við almenning. Hvernig svo sem þeir vilja móta það málefnastarf, í samvinnu við þá sem eru háværastir eða fyrir alla. Og ég hef reynt fyrir mér í slíku starfi, bæði fyrir hönd Sjálfstæðisflokksins og Framsóknar. Ég hef ekki orðið var við að vera boðið inn í slíkt starf fyrir aðra flokka, þegar orka og tími voru til þess næg.

En allt í einu nú þá röðuðust öll púsl saman, ég sótti um að fá að taka þátt í málefnastarfi og í mig var hringt og boðin þátttaka. Og ekki aðeins það. Á mig hefur verið hlustað og merkilegt nokk, tekið á mér mark. Hjá Miðflokknum af öllum flokkum, þá hefur verið hlustað mig á, standandi þeim hjá, er ég ljáði minn róm, í mínum afar fallegu skærgulu skóm.

Mig langar að senda út smá almenna hvatningu út í loftið, til þeirra sem hafa enst þessi lestur. Það gerist ekkert fyrr en menn þora að mæta, þora að tjá sig og fyrr en á þá er hlustað.

Ég er Miðflokknum verulega þakklát að hafa skapað starf þar sem hlustað er á allar raddir. Svo þar mun ég dvelja um stund.

Takk fyrir lesturinn, kæri lesandi

Takk fyrir lesturinn

Höfundur greinar er með MAcc í reikningshaldi og endurskoðun.