Hvalveiðar í sviðsljósinu Elissa Phillips skrifar 20. janúar 2026 12:03 Við Anahita erum aftur í sviðsljósinu. Í þessari viku erum við að horfast í augu við afleiðingar mótmælaaðgerða okkar. Sakamálið á Íslandi verður loks tekið fyrir þann 22. janúar. Við vorum handteknar fyrir borgaralega óhlýðni, þar sem við mótmæltum friðsamlega hvalveiðum í atvinnuskyni. Þrátt fyrir að við höfum alltaf verið tilbúnar að axla ábyrgð, bjuggumst við ekki við því að málið myndi dragast svona mikið á langinn - í yfir tvö ár! Nú þegar aðalmeðferð nálgast í Héraðsdómi Reykjavíkur er áhersla okkar að halda hvölum í fréttunum. Við höldum áfram að þrýsta á stjórnvöld að banna hvalveiðar alfarið og til frambúðar. Í hreinskilni sagt finnst mér hugmyndin um að klifra aftur upp í mastur vera minna ógnvekjandi en að mæta fyrir dómstóla. Auðvitað hefur þetta persónuleg áhrif á okkur, en í stærra samhengi er réttarhöldunum ætlað að vera sjónarspil til að draga athyglina frá raunveruleikanum: grimmilegum drápum á langreyðum, hvalategund í útrýmingarhættu. Allt þetta minnir helst á handrit fyrir Hollywood kvikmynd. Þar er helsta illmennið, Kristján Loftsson, sem kallar sig sjálfur „kaptein Ahab” (aðalpersóna Moby Dick). Hann er stoltur af því að drepa hvali. Að auki hafa komið fram leynilegar upptökur af sviksamlegum samskiptum, sem sanna klíkuskap milli hans og stjórnvalda. Brot á lögum og harðar lögregluaðgerðir koma við sögu í þessu handriti. En það eru einungis við Anahita sem þurfum að taka afleiðingunum. Mikið er gert úr því að við höfum reynt að stöðva veiðarnar með líkama okkar. Kaldhæðnin er sú að við vorum í raun að framfylgja íslenskum dýraverndarlögum með friðsamlegum hætti. Við ollum engu tjóni. Skipin sem við stigum um borð í sigldu til veiða með sprengiskutla, hannaða til að drepa langreyðar. Sambærileg mótmæli hafa átt sér stað áður, án nokkurra aðgerða lögreglu. Við erum kynntar sem glæpamenn, á meðan hvalveiðilögin eru enn óbreytt. Undanfarna mánuði höfum við tvisvar haft beint samband við atvinnuvegaráðherra, Hönnu Katrínu Friðriksson, um þetta mál án þess að fá svar. Í lok síðustu viku ítrekaði hún í fjölmiðlum áform sín um að banna hvalveiðar alfarið, sem eru frábær tíðindi og sýnir þá hugrökku afstöðu sem þarf! Hins vegar hefur ákvörðuninni enn á ný verið frestað fram á haust. Það þýðir að með núverandi illa fengnu leyfi frá sitjandi ráðherra í lok 2024 gætu hvalveiðar átt sér stað sumarið 2026. Við hefðum getað samþykkt sektina strax við handtökuna. Við kusum að láta málið fara fyrir dóm. Okkur hefur ítrekað verið sagt hversu ólíklegt það sé að við vinnum málið. Við stöndum við gjörðir okkar og vitum hvers vegna við fórum um borð í hvalveiðibátana. Eftir margra ára baráttu, þar sem við höfum séð íslensk lög bregðast hvölunum aftur og aftur, gerðum við það eina sem eftir stóð og settum okkur sjálfar í veg fyrir brottför bátanna. Hvort sem fólk er sammála aðgerðum okkar eða ekki, þá stendur sú staðreynd eftir að við mótmæltum friðsamlega og að hvalirnir tilheyra ekki Íslandi. Þeir eru villt dýr sem ferðast langar leiðir um höfin með viðkomu við Ísland, þeir ekki skilið að vera skotnir að undirlagi hégómlegs manns sem veit ekki aura sinna tal. Höfundur er framkvæmdastjóri Incredible Oceans í Bretlandi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mótmæli í tunnum Hvals 8 og 9 Hvalveiðar Mest lesið Ísland: Þessi sigur jaðrar við kraftaverk Carl Baudenbacher Skoðun Hin drepleiðinlega Bókun 35 Helgi Hrafn Gunnarsson Skoðun Þjóðin sagði nei – megum við þá ganga frá eftir okkur? Hilmar Kristinsson Skoðun Af klósettferðum og frelsinu til að njóta almannarýmis Eva Dögg Sigurðardóttir Skoðun Utanríkisráðherra setur EES-samninginn í uppnám Gunnar Bragi Sveinsson Skoðun Ekki leggja þjóðinni orð í munn Anna Margrét Bjarnadóttir Skoðun Barnið sem mælikvarðinn sér ekki Rebekka Rafnsdóttir Skoðun Trump lítið annað en hvíslari í leikritinu Gunnar Salvarsson Skoðun Hvernig hefurðu það? Carmen Maja Valencia Skoðun Pólitísk ábyrgð hlýtur að hafa afleiðingar Erna Bjarnadóttir Skoðun Skoðun Skoðun Hafa íslensku lífeyrissjóðirnir staðið sig nógu vel? Kjartan Björgvinsson skrifar Skoðun Pólitísk ábyrgð hlýtur að hafa afleiðingar Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Þegar Alþingi er beygt í duftið Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Sammála – leggjum þjóðinni ekki orð í munn Hilmar Kristinsson skrifar Skoðun Goðarnir fóru aldrei – þeir skiptu bara um nafn Ragnar Thorarensen skrifar Skoðun Hin drepleiðinlega Bókun 35 Helgi Hrafn Gunnarsson skrifar Skoðun Spírallinn Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun „Að tilheyra“, tækifæri til að styðja fyrr við unga fólkið okkar Sigrún Þóra Sveinsdóttir skrifar Skoðun Barnið sem mælikvarðinn sér ekki Rebekka Rafnsdóttir skrifar Skoðun Er landsbyggðin hluti af lausninni? Hildur Sólveig Sigurðardóttir skrifar Skoðun Netöryggi snýst líka um að þora að segja frá Margrét V. Helgadóttir skrifar Skoðun Fortíðin vann Baldur Johnsen skrifar Skoðun Getur maður verið rasisti án þess að gera sér grein fyrir því? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Ekki leggja þjóðinni orð í munn Anna Margrét Bjarnadóttir skrifar Skoðun Hvernig hefurðu það? Carmen Maja Valencia skrifar Skoðun Minna kerfi, betri þjónusta Róbert Ragnarsson skrifar Skoðun Forstjóri CIA heimsækir Moskvu Arnór Sigurjónsson skrifar Skoðun Trump lítið annað en hvíslari í leikritinu Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Ísland: Þessi sigur jaðrar við kraftaverk Carl Baudenbacher skrifar Skoðun Af klósettferðum og frelsinu til að njóta almannarýmis Eva Dögg Sigurðardóttir skrifar Skoðun Hvar er eðlilegt að telja atkvæði? (og fleiri góðar samkvæmisvangaveltur) Brynhildur Bolladóttir skrifar Skoðun Utanríkisráðherra setur EES-samninginn í uppnám Gunnar Bragi Sveinsson skrifar Skoðun Þjóðin sagði nei – megum við þá ganga frá eftir okkur? Hilmar Kristinsson skrifar Skoðun Foreldrar og þjálfarar: Hvar liggja mörkin? Ragna Ingólfsdóttir skrifar Skoðun Ríkisstjórnin tapaði – og ætti að segja af sér Eldur Smári Kristinsson skrifar Skoðun Eigum við ekki bara að taka til heima hjá okkur? Guðjón Idir skrifar Skoðun Hugvekja á Höfuðdaginn Ívar Örn Hauksson skrifar Skoðun Við munum ekki hafa neitt neitunarvald Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun NEI heldur öllu opnu. JÁ er vegferð að lokun Haraldur Ólafsson skrifar Skoðun Hvað græði ég á að segja já? Björn B Björnsson skrifar Sjá meira
Við Anahita erum aftur í sviðsljósinu. Í þessari viku erum við að horfast í augu við afleiðingar mótmælaaðgerða okkar. Sakamálið á Íslandi verður loks tekið fyrir þann 22. janúar. Við vorum handteknar fyrir borgaralega óhlýðni, þar sem við mótmæltum friðsamlega hvalveiðum í atvinnuskyni. Þrátt fyrir að við höfum alltaf verið tilbúnar að axla ábyrgð, bjuggumst við ekki við því að málið myndi dragast svona mikið á langinn - í yfir tvö ár! Nú þegar aðalmeðferð nálgast í Héraðsdómi Reykjavíkur er áhersla okkar að halda hvölum í fréttunum. Við höldum áfram að þrýsta á stjórnvöld að banna hvalveiðar alfarið og til frambúðar. Í hreinskilni sagt finnst mér hugmyndin um að klifra aftur upp í mastur vera minna ógnvekjandi en að mæta fyrir dómstóla. Auðvitað hefur þetta persónuleg áhrif á okkur, en í stærra samhengi er réttarhöldunum ætlað að vera sjónarspil til að draga athyglina frá raunveruleikanum: grimmilegum drápum á langreyðum, hvalategund í útrýmingarhættu. Allt þetta minnir helst á handrit fyrir Hollywood kvikmynd. Þar er helsta illmennið, Kristján Loftsson, sem kallar sig sjálfur „kaptein Ahab” (aðalpersóna Moby Dick). Hann er stoltur af því að drepa hvali. Að auki hafa komið fram leynilegar upptökur af sviksamlegum samskiptum, sem sanna klíkuskap milli hans og stjórnvalda. Brot á lögum og harðar lögregluaðgerðir koma við sögu í þessu handriti. En það eru einungis við Anahita sem þurfum að taka afleiðingunum. Mikið er gert úr því að við höfum reynt að stöðva veiðarnar með líkama okkar. Kaldhæðnin er sú að við vorum í raun að framfylgja íslenskum dýraverndarlögum með friðsamlegum hætti. Við ollum engu tjóni. Skipin sem við stigum um borð í sigldu til veiða með sprengiskutla, hannaða til að drepa langreyðar. Sambærileg mótmæli hafa átt sér stað áður, án nokkurra aðgerða lögreglu. Við erum kynntar sem glæpamenn, á meðan hvalveiðilögin eru enn óbreytt. Undanfarna mánuði höfum við tvisvar haft beint samband við atvinnuvegaráðherra, Hönnu Katrínu Friðriksson, um þetta mál án þess að fá svar. Í lok síðustu viku ítrekaði hún í fjölmiðlum áform sín um að banna hvalveiðar alfarið, sem eru frábær tíðindi og sýnir þá hugrökku afstöðu sem þarf! Hins vegar hefur ákvörðuninni enn á ný verið frestað fram á haust. Það þýðir að með núverandi illa fengnu leyfi frá sitjandi ráðherra í lok 2024 gætu hvalveiðar átt sér stað sumarið 2026. Við hefðum getað samþykkt sektina strax við handtökuna. Við kusum að láta málið fara fyrir dóm. Okkur hefur ítrekað verið sagt hversu ólíklegt það sé að við vinnum málið. Við stöndum við gjörðir okkar og vitum hvers vegna við fórum um borð í hvalveiðibátana. Eftir margra ára baráttu, þar sem við höfum séð íslensk lög bregðast hvölunum aftur og aftur, gerðum við það eina sem eftir stóð og settum okkur sjálfar í veg fyrir brottför bátanna. Hvort sem fólk er sammála aðgerðum okkar eða ekki, þá stendur sú staðreynd eftir að við mótmæltum friðsamlega og að hvalirnir tilheyra ekki Íslandi. Þeir eru villt dýr sem ferðast langar leiðir um höfin með viðkomu við Ísland, þeir ekki skilið að vera skotnir að undirlagi hégómlegs manns sem veit ekki aura sinna tal. Höfundur er framkvæmdastjóri Incredible Oceans í Bretlandi.
Skoðun „Að tilheyra“, tækifæri til að styðja fyrr við unga fólkið okkar Sigrún Þóra Sveinsdóttir skrifar
Skoðun Hvar er eðlilegt að telja atkvæði? (og fleiri góðar samkvæmisvangaveltur) Brynhildur Bolladóttir skrifar