Að þjóna í­þróttum

Það má ótrúlegt vera að þau skipti hundruðum sem fá greitt fyrir að stunda íþróttir á Íslandi. Sé gluggað er í rekstur íþróttafélaga má sjá að þau félög, eða íþróttadeildir sem standa undir sér eru undantekningarnar,

Stjórnir þessara félaga, sjálfboðaliðarnir eiga mína aðdáun. Þau sem gefur tímann, oft eiginlega allan timann, og orkuna svo sportið fái að ganga.

Fólkið sem þjónar

Hvernig finnst þér rétt að byggja upp rekstur íþróttafélags?

Margbrotin spurning og svörin líka en sú tíð er liðin að íþróttastarfsemi sé annað en rekstur fyrirtækis. Afreks hlutinn er grjótharður business þar sem vinnufélagarnir debet og kredit þurfa að eiga skap saman.

Þegar það gerist ekki eru það aðilar “út í bæ” eða ótengd starfsemi sem brúa bilið með inndælingu peninga, leynt eða ljóst. Fjármagna þennan eða hinn og gagnsæið verður ekki svo gagnsætt. Svona menning er hvorki skynsamleg til lengdar né áreiðanleg.

Ég ætla að fullyrða að félagsskipti eigi sér ekki stað í efstu deildum þriggja vinsælustu boltaíþróttanna nema peningar séu þar eitt aðalatriðanna. Stundum, jafnvel oft, eru þetta fjárhæðir sem duga til framfærslu fjölskyldunnar.

Nú er ekkert að því að fólk á vinnumarkaði semji um þau laun sem hægt er að semja um en rómantíkin um hina þjónandi íþróttamenn tekur á sig öðruvísi blæ meðfram þessum formerkjum.

Fótboltinn virðist vera eina greinin þar sem hægt er að réttlæta tilbrigði við atvinnumennsku. Þar eru tekjumöguleikar ef vel gengur, en eiginlega bara ef vel gengur. Ef rýnt er í sést að í venjulegu árferði stendur karlafótbolti undir langastærstum hluta tekna knattspyrnudeildanna.

Þetta er ekki mín skoðun heldur staðreyndin.

Nú gerist það að stjórnir fótboltafélaga sumra ætla sér að draga úr útgjöldum til kvennafótbolta. Eðlilega er því mótmælt en á hvaða forsendum……

Ég reikna ekki með því að verða sérlega vinsæll þegar ég ræði þetta en í raun er það snúið, út frá rekstrarlegum forsendum, að réttlæta tugmilljóna rekstur sem er langt frá því að standa undir sér.

Nema ákveðið sé að niðurgreiða og það er það sem er verið að gera. Af mjög góðum ástæðum reyndar og ég þekki það af reynslu hversu stórkostlega mikilvægt það er að hlutur kvenna innan félags sé ekki fyrir borð borinn.

Þekki líka þau sjónarmið að það eigi að setja “jafn” mikið fjármagn í kvennaíþróttir og karla. í fullkomnum heimi væri það best en þarf ekki að taka tillit til fjárhagslegra aðstæðna? En er ekki hægt að standa vel að íþróttum á annan hátt en að reka þær með launakostnað langt umfram tekjur?

Þetta þarf að ræða af ró og yfirvegun þar sem staðreyndir eru meginstefið. Ef talað er um bakslag í afreks hluta kvennaíþrótta þá snýst það bakslag um krónur og aura. Þá þarf að ræða þann vinkil.

Kannski erum við horfin í heim fáránleikans sem alþjóðlegur fótbolti er. Heim sem ólígarkar í óteljandi myndum, eða heilu þjóðríkin eiga og reka félögin. Þar sem árslaun eins duga til að reka þokkalegt sveitarfélag hér á hjaranum jafnlengi.

Laun og hlunnindi leikmanna eru að sliga og hinir raunverulegu þjónar íþróttanna, stjórnar fólkið fær skammir hvort sem það skrifar upp á innistæðulausan launatékkann eður ei.

Hin hagsýna húsmóðir er leiðinleg.

Mitt félag, Valur, hafandi verið á ævintýralegu eyðslurússi, er að reyna að setja inn í menninguna vitræn prinsipp þegar kemur að fjárhagshlið rekstrarins. Að vonum heyrist hljóð úr horni þeirra sem þegið hafa peninga fyrir sína þátttöku.

Fyrir því þarf að bera virðingu en gera i sömu andrá kröfu um að málið sé rætt utan um og innan um staðreyndir en ekki bara því hvað mér eða þér finnst eða okkur langar.

Í bráð og lengd þjónar það góðum tilgangi.

Höfundur er áhugamaður um íþróttir og fjármál.