„Af barna munni og brjóstmylkinga býrðu þér lof“

Lítil stúlka hefur verið svívirt af kaþólskum kirkjuþjónum Landakotsskólans. Sem foreldrarnir treystu fyrir í þeirri trú að þar yrði hún í öruggum höndum, þarna sem hún var í klerksins Georges höndum, hans öfugugga höndum, sem auðmýktu hana, kúguðu og saurguðu hana; þessa kirkjunnar þjóns sem átti að leggja hendur yfir hana en lagði hendur á hana; þessa séra sem átti að að auðsýna henni gæsku Guðs en svipti hana sakleysinu, barndóminum, meydóminum; þarna í þessum kaþólska skóla þar sem hún leið kynferðisofbeldi af skólastjórans Georges hendi, aftur og aftur, dag eftir dag, mánuð eftir mánuð, ár eftir ár.

Hvað gerði kaþólski kirkjunnar þjónninn þá hinn harmi slegni faðir stúlkunnar gerði honum uppskátt um glæpinn, árið 1963? Hvað gerði kaþólska nunnan þá hún var upplýst um hann, árið 1983? Hvað gerðu kaþólsku prestarnir þá þeim var gert kunnugt um hann, árið 1990? Hvað gerðu þau? Þau gerðu ekkert. Ekkert! Og þar með sýknuðu hinn seka sem fyrir vikið gat óáreittur áfram iðkað sín myrkraverk.

Þjakaður, spottaður, lítilsvirtur

Lítill drengur hefur verið svívirtur af kaþólskum kirkjuþjónum Landakotsskólans. Aftur og aftur, dag eftir dag, mánuð eftir mánuð, ár eftir ár; þarna sem hann var hrjáður, þjakaður, spottaður, lítilsvirtur, fyrirlitinn, særður, saurgaður, og einskis metinn, nema til þessa brúks, að sinna ofbeldisþörfum kennslukonunnar sinnar, Margrétar Müller, og skólastjórans síns, Ágústs Georges; í þessum kaþólska skóla þar sem hann var rændur sveindóminum, sakleysinu, æskunni, sjálfsvirðingunni, gleðinni, voninni, trúnni og traustinu, á menn og Guð.

Hvað gerði kaþólski biskupinn Frehen þá hinn svívirti gerði honum uppskátt um þessi ódæðisverk, árið 1966? Hvað gerðu kaþólsku prestarnir þá þeir voru upplýstir um þau, árið 1977? Hvað gerðu þeir? Þeir gerðu ekkert. Ekkert! Og þar með sýknuðu hin seku sem fyrir vikið gátu óáreitt áfram iðkað sín myrkraverk.

Hvað gerði núverandi biskupinn, Peter Bürcher, þegar sá hinn sami svívirti maður fór í sína Pílatusargöngu á hans fund, árið 2010, og gerði honum uppskátt um þetta sálarmorð? Kenndi biskupinn ekki í brjósti um hann? Auðsýndi hann honum ekki þá elsku Guðs, sem hann boðar? Baðst hann ekki fyrirgefningar fyrir kirkju sinnar hönd og vottaði í verki þá iðrun og yfirbót sem hún boðar?

Hvað gerði hann?

Eftir að hann hafði sent bjargarlausan beiðandann bónleiðan burt, eftir að hann hafði sagt málinu vera lokið, eftir að þessi illvirki höfðu komist í hámæli, eftir að innanríkisráðherra hefði verið gjört uppskátt um þau, þá samþykkti biskupinn rannsókn. Sem nú hefur í ljós leitt þetta – sem allir þessir kirkjunnar þjónar skelltu skollaeyrunum við:

Lítil börn, drengir og stúlkur, hafa verið svívirt af kaþólskum kirkjunnar þjónum sem kenna sig við Krist. Sem sagði: „Hver sem tekur við einu slíku barni, tekur við mér.“ Og hvernig tóku þeir við Kristi? Á andstyggilegan hátt. Á óorðanlegan hátt. Á þann hátt sem ekki er á færi barna að skálda upp og aðeins illmenna að framkvæma. En það urðu þau, guðsbörnin, að upplifa. Níð. Og það í kirkjuhúsi. Sem á að heita bænahús og kallast nú hvað? Guðníðingabæli?

Þolendur sviknir

Hver grætur ekki slíka grimmd? Hver getur brugðist aðgerðarlaust við barnaníði? Varla nokkur manneskja nema með hjarta úr steini. Biskuparnir Frehen, Gijsen og Bürcher gátu það. Og þar með sviku þolendurna um einu huggunina harminum gegn, sem er viðurkenning glæpsins og fyrirgefningarbeiðni af heilum hug.

Svo hvað gerir biskupinn Bürcher nú? Hann í „fullkominni auðmýkt“ biður „afsökunar“ þá sem „í raun“ eiga hlut að máli. Og þar með rengir tárum drifna sögu nemenda Landakotsskólans og biðst ekki fyrirgefningar (fyrirgefningarboðberinn sjálfur). Segist síðan verða að fá „nauðsynlegan tíma og ráð til að komast að niðurstöðu,“ og það „ef til vill“ fyrir hjálp „réttarkerfisins“ – sem hann veit, eða má vita, að vegna fyrningar svíkur þolendurna um réttlætið. Segir svo að „kaþólska kirkjan á Íslandi muni hér eftir grípa til ráðstafana til þess að koma í veg fyrir kynferðislega misnotkun í framtíðinni“.

Þarf hún ekki þá að byrja á því að kynna sér góða mannasiði og fara að iðka þá, þessa sem hún kennir? Eins og t.d. þá að „hugga hrellda“?

Myndi Kristur, þessi, manstu, sem þú boðar, sá sem rengdur var, rægður, og rakkaður niður af hrokafullum hræsnurunum; öldungunum, faríseunum og fræðimönnunum, segja: Nauðgaði klerkurinn þér? Afsakaðu, ef þú ert þá að segja satt. Ég ætla að ráðgast við lögfræðinginn minn. Talaðu svo við mig eftir hálft ár.

Getur kirkja sem breytir ekki sem hún býður kallast kirkja Guðs? Er kirkjan Guð? Hver er hún? Hún er fólkið, er hefur hann, sem þessir „andlegu títuprjónar“ kirkjunnar hafa svikið þessi börn hans um, nefnilega kærleikann.