Gull

Hvað segir maður við barn sem vinnur allan daginn niðri í þrjátíu metra djúpri holu í svartamyrkri og kæfandi hita? Þar sem súrefni er það lítið að erfitt er að anda? Holan er þröng og eina leiðin út er að klifra upp eftir reipi sem virðist við það að slitna í sundur. Allt í kring eru eins holur með fleiri vinnandi börnum í. Þetta er gullnáma. Börnin eru ódýrt vinnuafl.

Fyrir mánaðarvinnu í holunum fá börnin 5.000 krónur. Hverju svarar maður þegar eitt þeirra hvíslar að mér að það vilji ekki vera hér? Barnið er einmana og kvíðið og hefur aldrei farið í skóla.

Hvað gerir maður síðan þegar maður kynnist átta ára gamalli stúlku sem þrælar sér út fyrir lúsarlaun í skelfilegri grjótnámu eða hittir börn sem eru svo vannærð að þau halda ekki höfði? Fyrstu viðbrögð eru að verða sorgmæddur og reiður yfir að búa í heimi þar sem svona óréttlæti viðgengst. Á sama tíma fyllist ég von því ég hitti líka fólk sem vinnur sleitulaust að því að hjálpa þessum börnum og gera heiminn að betri stað.

Ég fyllist enn meiri von þegar ég átta mig á því að á sama andartaki og ég er hér að bráðna úr hita í Búrkína Fasó í Afríku er UNICEF ekki einungis að berjast fyrir réttindum þessara barna – heldur barna í 190 öðrum löndum.

Mánaðarlegt framlag mitt sem heimsforeldri UNICEF er kannski ekki hátt. En droparnir mynda á endanum hafið. Heimsforeldrar eru hjartað í starfsemi UNICEF, langstærstu barnahjálparsamtaka heims. Þótt ótrúlegt megi virðast eru samtökin rekin einungis með frjálsum framlögum.

Í dag er Dagur rauða nefsins. Hann gengur út á að gleðja landsmenn og hvetja þá til að gerast heimsforeldrar UNICEF – öll heimsins börn eru okkar börn. Hátíðin nær hámarki í söfnunar- og skemmtiþættinum í kvöld. Allir geta látið sig málið varða því þátturinn er í opinni dagskrá á Stöð 2 og í beinni útsendingu á Vísi. Ég hvet þig til að horfa.

Börn heimsins eru gullið okkar og við verðum að gæta þess vel.