Árin límast lítið við mann

Já, þetta flokkast víst undir stórafmæli,“ segir Pétur Gunnarsson rithöfundur þegar honum er óskað til hamingju með sjötugsafmælið í dag. Er þó langt í frá upptekinn af því.

„Þetta breytir engu fyrir mig. Ég bara bauka í mínu, sama hvaða dagur er. Einhvern veginn límast árin svo lítið við mann. Ég held að það sé töluverð breyting frá því sem áður var. Þá var hlutverk, aldur og staða manna skýrari en á okkar tímum. Nú er allt komið meira á flot. Það er líka sagt um 1968 kynslóðina að hún sé óþolandi því hún vilji vera jafngömul börnunum sínum og neiti að eldast.“

Hann bendir á að áður fyrr hafi menn sem komnir voru á virðulegan aldur átt sinn húsbóndastól og inniskó. „Karlmenn sáust aldrei hlaupa nema þeir væru að missa af strætó eða hlaupa fyrir fé. Maður sá heldur aldrei fullorðinn karlmann á reiðhjóli. Þetta hefur allt skolast til og víkkað út – nú mega rígfullorðnir karlmenn leika sér.“

Reiðhjólið er og hefur alltaf verið aðalfarartæki Péturs, að hans sögn. „Þegar maður venst því að hjóla á maður bara erfitt með að hjóla ekki, það er svo þægilegt að komast rakleitt að staðnum sem maður ætlar á og þurfa aldrei að svipast um eftir bílastæði. Svo fylgir því góð samviska, það gefur manni hreyfingu og betri heilsu.“

Pétur kveðst ekkert ætla að halda upp á daginn.  „Ég fæ örugglega eitthvað gott að borða og ég treysti því að það verði súkkulaðikaka með kaffinu. Svo mæta örugglega einhverjir sem standa mér nærri,“ segir hann.

Upplýsir að hann eigi tvo syni, annan búsettan í Kaupmannahöfn með konu og tvö börn, sá hafi átt dóttur fyrir sem sé 12 ára og eigi heima í Reykjavík. „Svo á ég yngri strák, hann er sömuleiðis búsettur hér í borginni með sinni konu og þau eiga dreng sem er eins og hálfs árs. Hann heitir Pétur Vésteinn Gunnarsson.“

Pétur kveðst aldrei fara til útlanda að sumri til. „Þá rígheldur Ísland í mig. En á öðrum árstímum rjúkum við hjónin til Kaupmannahafnar að heilsa upp á fólkið okkar um leið og birtist lækkað fargjald. Við vorum líka í París í mars, bjuggum í Kjarvalsíbúðinni sem Reykjavíkurborg á í listamiðstöð í miðri borginni.“

Pétur hefur gert ævi meistara Þórbergs góð skil í bókum og segist alltaf droppa við á Hala þegar hann fari þar framhjá.

„Ég hef líka dvalið í húsi Rithöfundasambandsins á Sléttaleiti í Suðursveit. Fyrst þegar ég gisti þar voru þar margar ljósmyndir af fyrri ábúendum, sem þá voru allir látnir, ég var samt alveg laus við draugahræðslu. En næst þegar ég kom að Sléttaleiti þurfti ég á snyrtingu um nótt og þar mætti ég draug. Í millitíðinni hafði nefnilega Ragnheiður, formaður sambandsins, komið þar fyrir spegli í fullri mannhæð og þar blasti við mér þessi draugur. Ég verð að viðurkenna að mér brá.“