Ljótar gulrætur seljast eins og heitar lummur

Matarsóun er eitt stærsta umhverfisvandamál heimsins í dag. Breskar rannsóknir sýna að þriðjungur þess matar sem komið er með inn á heimili fólks lendir í ruslinu. Dönsk rannsókn sýnir að sóun í matvælaframleiðslu sé gríðarleg og árlega fari 400 milljón tonn af grænmeti og ávöxtum til spillis. Það er ríflega þriðjungur heimsframleiðslunnar. Forrannsókn Landverndar á matarsóun í Reykjavík bendir til þess að 5.800 tonnum af mat og drykk sé hent á heimilum árlega. Heildarmatarsóun á hvern Reykvíking sé að minnsta kosti 48 kíló á ári.

Grænmetisbóndinn Ragnhildur Þórarinsdóttir, sem á fyrirtækið SR grænmeti á Flúðum, hefur snúið vörn í sókn í þessum efnum. Hún selur svokallaðar safagulrætur í 1,5 kílóa pokum undir vörumerkinu Frískandi. Gulræturnar eru gjarnan brotnar eða hafa komið margarma upp úr jörðu og mörgum neytendum kann að þykja þær svolítið ófríðar. Gulræturnar eru seldar á lægra verði en fyrsta flokks fallegar gulrætur.

„Við reynum að gera þetta eins snyrtilega og við getum. Við reynum að nýta allt sem til fellur,“ segir Ragnhildur.

„Ég þoli ekki að henda matvöru en geri allt of mikið af því. Það er svo mikið af öðrum flokki [grænmetis] sem nýtist illa.“

Gulræturnar eru týndar úr hópi fyrsta flokks gulróta og snyrtar til. Alla jafna hefðu þær lent í ruslinu en svo virðist sem neytendur séu æstir í þær. Ragnhildur segir að gulræturnar mokseljist til dæmis hjá versluninni Frú Laugu. „Ég var byrjuð að senda litlar rófur en þær seljast ekki. Það er svo skrýtið að við virðumst ekki vilja of stórar rófur og heldur ekki litlar rófur þó þær séu á lægra verði. Við verðum að hafa þær í hálfu kílói eða aðeins meira, annars kaupir fólk þær ekki.“

Ragnhildur segist finna fyrir vakningu fyrir því að kaupa ódýrara grænmeti með einhver lýti. „Þetta eru mjög bragðgóðar gulrætur, ég hef verið mjög heppin með afbrigði.“