Alein hoppandi og skoppandi í hljóðveri í tæp þrjátíu ár

Halldóra Björnsdóttir hefur sveigt sig og beygt fyrir hlustendur Rása 1 í hátt í þrjátíu ár.

Hún segist alls kostar laus við að vera þekkt, sem þykir ansi merkilegt með tilliti til að vera inni á eldhúsgólfi hjá hlustendum í jafn langan tíma og raun ber vitni.

Halldóra var rétt tuttugu og sex ára þegar hún tók við þáttunum af sjálfri Jónínu Ben. Til að byrja með hafði hún eiginmann sinn með sér í upptökurnar, þar sem hann var notað sem eins konar tilraunadýr.

„Þá gerði hann æfingarnar sem ég sagði og benti mér á ef ég var að segja eitthvað algjörlega óskiljanlegt. Hann endaði reyndar með að segja upp hlutverki sínu,“ segir Halldóra létt.

Starfsmenn Ríkisútvarpsins voru jafnan duglegir að vera með og tæknimennirnir taka stundum með henni æfingar.

Segir Halldóra hlutverk morgunleikfiminnar gríðarlega mikilvægt fyrir lýðheilsu Íslendinga. „Þarna náum við til ákveðins hóps sem ekki fer á líkamsræktarstöðvar eða stundar aðra hreyfingu,“ segir hún og bætir við að allt hafi orðið kolvitlaust í fyrra þegar leggja átti þáttinn niður. „Fólk hringdi og kvartaði sáran yfir þeirri hugmynd, svo hér erum við enn þá.“

Að sama skapi segist Halldóra vera í góðum tengslum við hlustendur sína, sem eru duglegir við að láta hana vita ef eitthvað er að. „Ég hætti alveg með gólfæfingarnar eftir að hafa fengið kvartanir frá fólki sem átti í stökustu vandræðum með að komast upp af gólfinu aftur. Maður bregst bara við og mér þykir alltaf vænt um að heyra frá fólki.“

Leikfimidrottingin segir mikið hlustað á þennan dagskrárlið og veit til þess að fjölmörg fyrirtæki hafi fyrir fastan lið að opna fyrir útvarpið þegar hún fer í loftið. „Ég veit að Ríkisendurskoðun teygir með og bakvinnsludeild Landsbankans er dugleg að taka þátt. Sambýlin eru líka liðtækir þátttakendur,“ bendir Halldóra á. 

Halldóra segist hafa barist ötullega fyrir að þættirnir haldi velli og mun gera það áfram. „Þættirnir eru einfaldlega partur af daglegu lífi svo margra og skipta verulegu máli.“