Brunar í borgina á spænskunámskeið

Gísli S. Einarsson er að koma heim úr lauginni og trimminu og hefur varla ráðrúm til að hengja upp handklæðið sitt fyrir ágangi blaðamanns sem vill fá hann í viðtal vegna sjötugsafmælisins í dag.

Hann er annars að fást við línubeitningu þessa dagana, fer milli klukkan fimm og sex á morgnana og er að fram á hádegi. „Ég er að prófa beitningu aftur eftir fimmtíu og þriggja ára hlé,“ segir hann glaðlega og bætir við: „Það er bara tilfallandi, gæftir hafa verið svo góðar að undanförnu og mikið róið.“

Gísli á fjölbreyttan starfsferil að baki, sat um tíma á hinu háa Alþingi, var bæjarstjóri á Akranesi í fjögur ár og vann lengi hjá Sementsverksmiðju ríkisins, fyrst sem verkamaður, síðar yfirverkstjóri og við tölvustýrt vélaviðhald. Hann tók snemma til hendinni. 

„Ég var 13 ára ráðinn háseti á bát frá Akranesi og var á síldveiðum fyrstu sumurin. Var svo heppinn vorið 1959 að fá pláss hjá Ingimundi Ingimundarsyni skipstjóra og var á hlutarhæsta bát frá Akranesi það árið. Það var nokkuð gott fyrir stráktitt að vera með árslaun verkamanns eftir tvo mánuði. Fyrstu tvö sumurin var nótin dregin inn á höndum.  Svo kom kraftblökkin, það var mikill munur.“

Gísli fór í vélvirkja- vél-og skipstjórnarnám á sínum tíma og hann er enn að læra.  

„Ég hef verið síðustu fjögur og hálft ár úti í Noregi sem steypustöðvarstjóri og lærði þar steypublöndun, kom bara heim núna í október. Frúin var með mér í tvö og hálft ár úti og við áttum sælutíma þar. Vorum norður í Alta, þar er afskaplega kyrrt og fallegt veðurlag en frostið fer niður í svona 32 gráður. Þó er eiginlega kaldara hér í tíu stiga frosti og vindi.“

Tvisvar í viku brunar Gísli í borgina á spænskunámskeið, reyndar ekki í fyrsta skipti,  hann kveðst hafa lært smávegis í Málaskólanum Mími fyrir mörgum árum. „Nú ætla ég að reyna að fullkomna þetta þannig að ég geti spjallað við fólk, ekki bara pantað mér bjór og mat.“