Rífleg veikindaréttindi auka fjarveru frá vinnu

Fjarvera opinberra starfsmanna vegna veikinda er tvöfalt meiri hérlendis en meðal starfsmanna á einkareknum vinnustöðum. Viðskiptaráð Íslands bendir á að veikindaréttur opinberra starfsmanna sé mun ríflegri en annarra.  

Tölurnar birti Virk starfsendurhæfingarsjóðurinn í síðasta mánuði en samkvæmt þeim má ætla að opinberir starfsmenn séu að meðaltali veikir í heilan mánuð á hverju ári. Veikindadagar starfsmanna á opinberum vinnustöðum mældust 19,5 að meðaltali á ári síðustu þrjú ár en 9,6 á einkareknum vinnustöðum. Hjá þeim opinberu voru menn 7,5% vinnudaga í veikindafjarvist en 3,7 prósent hjá hinum. Virk tekur þó fram að úrtakið var takmarkað og ekki hægt að yfirfæra niðurstöður á allan vinnumarkaðinn.

Viðskiptaráð vakti athygli á þessum tölum í dag og birti um leið súlurit sem sýnir að veikindaréttur opinberra starfsmanna er mun ríflegri en hjá öðrum. Frosti Ólafsson, framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs Íslands, tekur fram að þetta séu mikilvæg réttindi.

„En ég tel að það sé ekki ósanngjarnt að draga þá ályktun að ríflegri veikindaréttur skapi aukið svigrúm til þess að taka veikindadag,“ segir Frosti í viðtali í fréttum Stöðvar 2 um leið og hann hvetur til þess að þetta verði rannsakað betur.

Virk bendir á að þetta sé ekki séríslenskt fyrirbæri að opinberir starfsmenn tilkynni sig oftar veika en aðrir. Rannsóknir frá mörgum öðrum löndum sýni hið sama. Virk nefnir fleiri þætti, eins og að meiri veikindafjarvera sé hjá konum, hjá starfmönnum með lág laun, hjá starfsmönnum í vaktavinnu og meiri fjarvera sé eftir því sem réttindi til veikindafjarveru séu meiri.

Hjá Viðskiptaráði segjast menn varpa þessu fram núna til að koma réttindamálunum inn í kjaraviðræður og hvetja til þess að þær verði nýttar til að jafna réttindi starfsmanna á opinberum markaði og almennum vinnumarkaði.

„Við erum að tala um þarna veruleg umframréttindi í lífeyrismálum, veruleg umframréttindi hvað varðar starfsöryggi og veikindarétt,“ segir Frosti og reiknast til að umframveikindi opinberra starfsmanna kosti skattgreiðendur ellefu milljarða króna ári.

„Augljóslega, ef hægt er að komast hjá þeim kostnaði, þá myndast meira svigrúm til nafnlaunahækkana.“