Hlaupareynslan talin í mínustölum

„Ég ætla að taka þessari áskorun þó að ég hafi verið svolítið undrandi á að smá spjall yfir jólamatnum skyldi leiða til þess að fimm þúsund manna stuðningsliðs,“ segir Jón Þorsteinn Sigurðsson, bróðir Önnu Kristínar Jensdóttur, sem hefur nú fengið fleiri en þau fimm þúsund „læk“ sem þurfti til að Jón Þorsteinn myndi fara með henni Reykjavíkurmaraþonið í ágúst.

Aðspurður um hlaupareynslu sína segir Jón Þorsteinn hana vera talda í mínustölum. „Ég og hlaup erum eins og svart og hvítt, dagur og nótt. Ég þarf því eitthvað að ráðfæra mig við sérfræðinga og aðra reyndari menn til að allavega ná þessu upp í núll. Ég geri ráð fyrir að þurfa að ræða við sjúkraþjálfara, fara í göngugreiningu og alls konar dót sem ég hef aldrei haft hugmynd um að væri til í samfélaginu, svo ég muni nú örugglega ekki gera neitt sem raskar ró líkamans,“ segir Jón Þorsteinn í samtali við Vísi.

Þú byrjar því á að klífa Everest?

„Já, það má segja það. Ég fer beint í maraþonið. Verður maður ekki bara að byrja á toppnum? Ég held það.“

Jón Þorsteinn starfar sem réttindagæslumaður fatlaðs fólks á Vesturlandi og Vestfjörðum. „Það er mitt hlutverk að standa við bakið á fötluðu fólki. Ég hlýt að gera það gagnvart systur minni líka. Það er lykilatriði.“

Stendur til að heita á eitthvað félag fyrir Reykjavíkurmaraþonið?

„Ég er nú ekki byrjaður að huga að því en ég mun klárlega skella mér á eitthvað gott. Félög sem snúa að fólki með fötlun standa mér nærri svo ég mun reyna að velja eitthvað af þeim. Styðja við fatlað fólk. Það er mitt lífsmottó.“

Hefur trú á bróður sínum

Anna Kristín Jensdóttir segist vera mjög ánægð með viðbrögð fólks. „Ég hef trú á bróður mínum og ég hef trú á að fólk styðji hann áfram. Ég hlakka bara til.“

Þannig að þið verðið saman þegar ræst verður í Lækjargötunni í ágúst?

„Það eru miklar líkur á því. Það er ef hann guggnar ekki á því.“

Jón Þorsteinn birti á Facebook-síðu sinni tilkynningu um að hann hafi tekið áskorun systur sinnar.

Áramótaheit er eitthvað sem hefur farið framhjá mér í gegnum tíðina og átti ég ekki von á því að það myndi verða öðruvísi þetta árið. Það sem ég átti alls ekki von á var að smá spjall í jólaboði fjölskyldunnar yfir jólamatnum um að ég vildi léttast, myndi leiða til þess yfir 5.000 manns (um 1,5% þjóðarinnar) myndu taka þátt áskorun þess efnis að ég myndi hlaupa maraþon og fréttir þess efnis birtast á fréttamiðlum landsins.

Sem réttindagæslumaður fatlaðs fólks skorast ég ekki undan því að standa við bakið á þeim sem þess þurfa og hvað þá sem bróðir systir minnar. Því ætla ég í ljósi þessa mikla stuðnings sem systir mín hún Anna Kristín fékk, að taka þessari áskorun og hlaupa með henni í Reykjavíkurmaraþoni á Menningarnótt Reykjavíkur. Maraþonhlaup er 42,195 km langt og hér því um ansi drjúga vegalengd að ræða og fyrir mann sem hefur ekki hreyft sig mikið seinustu árin og helst notað bílinn til að komast á milli, þá er þetta ansi krefjandi áskorun. Til að setja vegalengdina í samhengi, þá er þetta hátt upp í fjarlægðina milli Reykjavíkur og Akranes, þar sem ég vinn vanalega.

Ég er hinsvegar bjartsýnn á að þetta muni ganga upp og þá sérstaklega með aðstoð góðra aðila sem því betur fer eru allt í kring. Nú er að setja niður áætlun, finna góða hlaupaskó, ráðfæra mig við sérfræðinga og raða stuðningsaðilum á línuna. Þakka hvatninguna og hlakka auðvita til að sjá ykkur í klappliðinu á Menningarnótt Reykjavíkur í ágúst 2015.

Það geta allir verið með!