Biðlar til fólks að vanda sig

Ragnar Þór Pétursson, kennari við Norðlingaskóla sem ákvað að hætta í kjölfar þess að skólayfirvöldum barst nafnlaus ábending um að hann væri varhugaverður í námunda við börn, hefur ritað grein þar sem hann biður fólk að vanda sig í umfjöllun um málið.

Ragnar greindi ítarlega fá málinu í grein sem hann skrifaði á miðvikudag og viðbrögðin hafa ekki látið á sér standa. Vísir greindi frá því í gær að mikill harmur og tregi væri ríkjandi meðal barna og foreldra við skólann eftir að Ragnar ákvað að hætta vegna málsins.

Í nýjustu grein sinni segir Ragnar að honum þyki vænt um þær fjölmörgu kveðjur og stuðningsorð sem hann hafi fengið síðustu daga. Hann segir þó að honum þyki þessi mikli og skilyrðislausi stuðningur svolítið óþægilegur.

Ástæða þess er sú sá sem „nýtti sér nafnleynd til að ráðast á [Ragnar] nýtti sér málaflokk sem á að vera heilagur.“ Hann segir að aldrei eigi að hunsa grun um ofbeldi gegn börnum, slík mál eigi að rannsaka vel og vandlega. Einmitt vegna þess að maður eigi að taka slík mál alvarlega eigi að sjálfsögðu að reyna að hindra það að fólk noti slík mál tl að svala illsku sinni og heift.

Ragnar biðlar til fólks að taka tillit til þess að starfsmenn Skóla- og frístundasviðs Reykjavíkurborgar sé bara venjulegt fólk sem varð á. Þau eigi fjölskyldur, börn og kannski barnabörn sem ekki eiga að lesa ljótt um ömmu sína eða afa.

Hann segir að réttu viðbrögðin við ranglæti séu ekki reiði og hatur heldur að neita að taka þátt í ranglátu kerfi og krefjast þess að hlutirnir séu bættir. Í þessum málaflokki frekar en öðrum skipti máli að það sé gert á yfirvegaðan og ígrundaðan hátt.

Ragnar segist munu fyrirgefa starfsmönnunum ef þau komist einhvern tímann að þeirri niðurstöðu að hann hafi fengið óverðskuldaða meðferð og vilji reyna að bæta fyrir það. Ef þau þrjóskist við og neyði hann til að standa í stappi og málaferlum, þá mun Ragnar ekki leyfa smámenninu innra með sér að ala sjálft sig á heift, það bitni meira á honum en þeim.

Ragnar talar beint til nemenda sinna og segist kannski koma aftur. Kannski komi þau aftur, dúndri sér í gegnum kennó og reyni að halda því sem skólinn snýst um á lífi.

Loks ræðir Ragnar um skólastýru Norðlingaskóla, sem hann segist hafa fengið stuðning frá en samt þannig að fagmennskan fór fyrir öllu. Hún sýndi honum stuðning og hlýju án þess að fórna fagmennskunni og hún var honum stoð og stytta og gerði allt rétt.

Ragnar lýkur greininni á þessum orðum:

Vöndum okkur, krakkar.

Þetta mál er ömurlegt. Ég hef orðið fyrir ranglátri meðferð. Alvarlegur veikleiki hefur afhjúpast. Hann er angi á öðru og stærra máli. Við kennarar erum varnarlausir. Fólk kemst upp með að níðast á okkur. En alveg eins og skólinn á að vera börnum skjól gegn vondu fólki þá verður hann að veita okkur kennurum slíkt skjól. Sérstaklega þegar okkur er ætlað erfitt og á tíðum átakasamt hlutverk.

Þetta mál hlýtur að enda vel. Ég trúi ekki öðru. Ranglætið er svo augljóst. Það er svo augljóslega eitthvað að. Ég mun ekki gefa mig fyrir en það sem er bilað verður lagað. Ég fer í bili í önnur verkefni. Önnur verkefni sem skipta líka máli.

Mér þykir vænt um stuðninginn. Mér þykir vænt um kveðjurnar. En vöndum okkur. Heift er ekki rétt svar við ranglæti. Heift er ekki rétt svar við neinu.