Fársjúkur á gráu svæði

Fjölskylda geðsjúks manns telur að skortur á samstarfi milli heilbrigðis- og velferðarkerfisins hafi leitt til ótímabærs dauða hans.

Árið 2010 flutti Sveinn Pálmar Jónsson í íbúð á vegum félagsþjónustu Reykjavíkurborgar við Skúlagötu. Í kjölfar flutninganna veiktist Sveinn Pálmar alvarlega af sjúkdómi sínum og telur fjölskyldan að samskiptaleysi milli geðheilbrigðiskerfisins og félagsþjónustu borgarinnar hafi orðið til þess að hann tók ekki inn tilskilin lyf við ofsóknargeðklofa. „Sveinn Pálmar sagði okkur að samkvæmt skriflegum samningi vegna íbúðarinnar ætti hann að gefa sig daglega fram við þjónustukjarnann á staðnum, meðal annars til þess að taka inn lyfin sín,“ segir Fjóla Jónsdóttir, systir Sveins Pálmars. Læknir hans stóð í sömu meiningu, en þetta hafi hins vegar ekki gengið eftir.

Í byrjun september árið 2012 náði faðir Sveins Pálmars ekki í hann og lýsti áhyggjum af syni sínum við starfsmann íbúakjarnans. Honum var þá tjáð ekki væri hægt að gá að Sveini nema að undangengnum dómsúrskurði.

Viku síðar tilkynnti lögreglan fjölskyldunni um andlát Sveins Pálmars og þótti ljóst að hann hefði legið látinn í íbúð sinni í þó nokkurn tíma. Af bankayfirliti hans mátti sjá hvaða stefnu líf hans hafði tekið hálfu ári áður. Frá því í febrúar það ár hafði hann nær eingöngu keypt áfengi og telur fjölskylda hans að áfengisneysla og næringarskortur hafi dregið hann til dauða.

„Hann endaði á því að drekka sig í hel á smátíma. Enginn virtist hafa vitað það á þjónustukjarnanum, en nágrannar hans vissu þetta vel,“ segir Fjóla, en Sveinn Pálmar hafði ekki glímt við áfengisvanda áður. Hún bendir á að ef einhver hefði stigið fæti inn fyrir dyr íbúðarinnar hefði þeim hinum sama orðið samstundis ljóst af ástandi hennar hversu veikur Sveinn Pálmar var orðinn.

„Á fundum okkar með stjórnendum á geðsviði Landspítalans og félagsþjónustunni hefur komið fram að þau vilja sjá miklu meira samstarf þar á milli, en þau skortir fjármagn,“ segir Fjóla. „Starfsfólkið á geðsviðinu er allt afar elskulegt og leggur sig mikið fram, en þetta kerfi er að mínu mati eins og aftan úr fornöld miðað við allt annað í heilbrigðiskerfinu.“