Eru Vinstri græn græn? Guðmundur Örn Jónsson skrifar 6. júní 2013 08:49 Nú berast fréttir af því að magn koltvísýrings í andrúmsloftinu sé komið yfir 400 ppm en það gerðist síðast fyrir milljónum ára. Í sjálfu sér er ekkert merkilegt við 400 ppm annað en að þetta er heilt hundrað. Aftur á móti er merkilegt að Vinstri græn sjá enga ástæðu til þess að láta í sér heyra við tilefnið. Helstu hætturnar sem steðja að mannkyninu eru tengdar umhverfismálum. Við þekkjum gróðurhúsaáhrifin en jarðvegseyðing er ekki minna vandamál. Stórfenglegasti menningararfur Íslendinga er líklegast heimsmet í jarðvegseyðingu, en það þarf jarðveg (mold) til að rækta megnið af þeirri fæðu sem við mennirnir neytum. Nú hnignar um 90% lands á jörðinni samkvæmt Sameinuðu þjóðunum og stefnir það fæðuöryggi mannkyns í hættu. Sem umhverfisverkfræðingur hjá varnarliðinu kom það í minn hlut að græða upp svæðið kringum Keflavíkurflugvöll. Það hafði verið friðað fyrir beit áratugum saman en tók þrátt fyrir það engum framförum og var jafn gróðursnautt sem fyrr. Sáning grass og áburðar virkaði einungis í eitt til tvö ár en að því loknu byrjaði grasið að hörfa. Lúpínan virkaði aftur á móti vel. Hún fór hægt af stað en u.þ.b. fimm árum síðar var komin samfelld þekja sem í var plantað víði, birki og greni sem döfnuðu vel. Með aðstoð lúpínunnar var því hægt að byggja upp kjarr á u.þ.b. áratug, sem líklegast hefði tekið náttúruna sjálfa margar aldir. Það er því vægast sagt öfugsnúið að eitt af helstu stefnumálum VG er ekki barátta gegn lausagöngu búfjár heldur barátta gegn lúpínu, þeirri plöntu sem hefur gert hvað mest í að byggja upp jarðveg, vinna gegn gróðurhúsaáhrifunum og græða upp Ísland á seinustu áratugum. Það gera þeir í nafni líffræðilegrar fjölbreytni, þótt grætt sé upp líflaust land sem forfeður okkar eyddu. Einu haldbæru rökin gegn lúpínunni eru þau að hún fer stundum yfir berjalyng. Fullt af fólki hefur miklar áhyggjur af stóru umhverfismálunum sem snúast um lífsskilyrði afkomenda okkar. Á meðan virðist eitt helsta baráttumál Vinstri grænna vera að berjalyng sé ætíð í göngufæri. Til að auðvelda raunverulegum umhverfisverndarsinnum að keppast um hylli kjósenda ættu Vinstri græn því að viðurkenna að þau hafa lítinn áhuga á umhverfismálum og breyta nafni flokksins eða sameinast öðrum framsóknarmönnum. Annars eru þau orðin helsta hindrunin fyrir því að íslenskir kjósendur geti kosið sjálfbæra þróun. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson Skoðun Halldór 26.09.2026 Halldór Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir skrifar Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson skrifar Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson skrifar Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun KEMUR TÓLFAN? Hilmar Jökull Stefánsson skrifar Skoðun Ábyrgðinni má ekki útvista til tækninnar Karen Ósk Nielsen Björnsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin kaupir ekki það sem hún skilur ekki Jens Gunnarsson skrifar Skoðun Fólkið á bak við öruggt flug Elísabet Heiða Valdemarsdóttir skrifar Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson skrifar Skoðun Stafrænt heilbrigðiskerfið byggt á skilvirkni Hilmar Ingimundarson skrifar Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar Skoðun Reykjalundur endurhæfir – Endurhæfum Reykjalund Svana Helen Björnsdóttir skrifar Skoðun Að ganga út eða ganga inn Indriði Þröstur Gunnlaugsson skrifar Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar Skoðun Aðgerðaáætlunin er til, en hvar stöndum við? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Af indíánum og kúrekum Guðrún Jónsdóttir skrifar Skoðun Icelandair: Hver á flugfélagið og hver vill kaupa það? Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Áskorun til heilbrigðisráðherra Ásgrímur Grétar Jörundsson skrifar Skoðun Samræðusiðfræði og sálgæsla Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Þegar landsframleiðsla dugar ekki Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Fáfræði, fordómar og fimm flokkar Hjálmtýs Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Þegar sjálfboðaliðar borga með sér Hildur Dís Jónsdóttir skrifar Sjá meira
Nú berast fréttir af því að magn koltvísýrings í andrúmsloftinu sé komið yfir 400 ppm en það gerðist síðast fyrir milljónum ára. Í sjálfu sér er ekkert merkilegt við 400 ppm annað en að þetta er heilt hundrað. Aftur á móti er merkilegt að Vinstri græn sjá enga ástæðu til þess að láta í sér heyra við tilefnið. Helstu hætturnar sem steðja að mannkyninu eru tengdar umhverfismálum. Við þekkjum gróðurhúsaáhrifin en jarðvegseyðing er ekki minna vandamál. Stórfenglegasti menningararfur Íslendinga er líklegast heimsmet í jarðvegseyðingu, en það þarf jarðveg (mold) til að rækta megnið af þeirri fæðu sem við mennirnir neytum. Nú hnignar um 90% lands á jörðinni samkvæmt Sameinuðu þjóðunum og stefnir það fæðuöryggi mannkyns í hættu. Sem umhverfisverkfræðingur hjá varnarliðinu kom það í minn hlut að græða upp svæðið kringum Keflavíkurflugvöll. Það hafði verið friðað fyrir beit áratugum saman en tók þrátt fyrir það engum framförum og var jafn gróðursnautt sem fyrr. Sáning grass og áburðar virkaði einungis í eitt til tvö ár en að því loknu byrjaði grasið að hörfa. Lúpínan virkaði aftur á móti vel. Hún fór hægt af stað en u.þ.b. fimm árum síðar var komin samfelld þekja sem í var plantað víði, birki og greni sem döfnuðu vel. Með aðstoð lúpínunnar var því hægt að byggja upp kjarr á u.þ.b. áratug, sem líklegast hefði tekið náttúruna sjálfa margar aldir. Það er því vægast sagt öfugsnúið að eitt af helstu stefnumálum VG er ekki barátta gegn lausagöngu búfjár heldur barátta gegn lúpínu, þeirri plöntu sem hefur gert hvað mest í að byggja upp jarðveg, vinna gegn gróðurhúsaáhrifunum og græða upp Ísland á seinustu áratugum. Það gera þeir í nafni líffræðilegrar fjölbreytni, þótt grætt sé upp líflaust land sem forfeður okkar eyddu. Einu haldbæru rökin gegn lúpínunni eru þau að hún fer stundum yfir berjalyng. Fullt af fólki hefur miklar áhyggjur af stóru umhverfismálunum sem snúast um lífsskilyrði afkomenda okkar. Á meðan virðist eitt helsta baráttumál Vinstri grænna vera að berjalyng sé ætíð í göngufæri. Til að auðvelda raunverulegum umhverfisverndarsinnum að keppast um hylli kjósenda ættu Vinstri græn því að viðurkenna að þau hafa lítinn áhuga á umhverfismálum og breyta nafni flokksins eða sameinast öðrum framsóknarmönnum. Annars eru þau orðin helsta hindrunin fyrir því að íslenskir kjósendur geti kosið sjálfbæra þróun.
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar
Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar
Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar