Ferðafrelsi á Íslandi? Fjórði hluti

Ísland hefur gríðarlega margt upp á að bjóða fyrir ferðamenn. Má þar nefna auðnir, óbyggðir, norðurljós, fossa, hveri og einstaklega dyntótt veðurfar. Hingað til höfum við ekki þurft að borga fyrir aðgang að perlum landsins sem með réttu eiga að vera þjóðareign. Íslendingar telja sig gestrisna þjóð en þarna kveður við annan tón. Nú á að rukka fyrir hvað það sem fyrir augu og eyru ber. Í stað þess að geta frjáls um landið ferðast og notið þess sem náttúran hefur upp á að bjóða skal greiða fyrir þetta og greiða fyrir hitt án þess að um nokkra veitta þjónustu sé að ræða.

Vera má að einhverjir fái lágmarkslaun fyrir að rukka fyrir aðgangseyri að Kerinu, Geysi eða Gullfossi, en tilgangurinn helgar ekki meðalið. Það vantar fjármagn til að gera endurbætur, bæta öryggi, byggja upp aðstöðu og þjónustu líkt og salerni og snjóhreinsun. Það er skömm að því að rukka inn á salerni fyrir þá nauðþurft að þurfa að ganga örna sinna. Þegar sinna þarf kalli náttúrunnar þolir málið kannski enga bið! Við megum skammast okkur fyrir aðstöðuleysi á helstu ferðamannastöðum – ég tek hattinn ofan fyrir þeim aðilum sem halda klósettum opnum allt árið við Hraunfossa og Seljalandsfoss svo eitthvað sé nefnt.

Einn stór þjóðgarður

Okkar helstu ferðamannastaðir hafa almennt ekki notið eðlilegrar verndar og umsjár, ekki eru landverðir í Landmannalaugum eða þar um slóðir nema stundum á háannatíma. Við Gullfoss og Geysi sést almennt ekki landvörður, um tíma þurfti viðkomandi að koma akandi úr Landmannalaugum til að „sinna” landvörslu þar. Sigríðarstofa við Gullfoss og klósettaðstaðan þar hefur verið lokuð árum saman, komin er vetrarlokun á salernisaðstöðu víða um land svo sem við Seltún við Krísuvík. Þingvellir, okkar helgasti staður, eru þjóðinni allri til skammar. Það tók tæpt ár að hanna og smíða brú niður Almannagjá þar sem hrundi undan götunni gömlu, í stað þess að aka einfaldlega efni í gjótuna. Enn á eftir að gera hringstíg við útsýnispall Haksins, gestir þurfa að troðast fram og til baka sama gangveginn.

Mætti ekki líta á Ísland sem einn stóran þjóðgarð? Hver gestur sem kemur til landsins gæti t.d. greitt 10 evrur til uppbyggingar ferðamannastaða. Þessir fjármunir yrðu eyrnamerktir ferðaþjónustunni. Þegar ferðamennskan nær milljón farþega markinu þá yrðu til ráðstöfunar það árið á núvirði sextán hundruð milljónir króna!

Við erum íslensk þjóð með íslenska sérvisku. Við þurfum ekki að apa gjaldtöku eftir öðrum þjóðum. Sýnum að þrátt fyrir efnahagsáföll og daglegt amstur séum við stolt og gestrisin þjóð.