Brostnar vonir

Pyngjur landsmanna léttast og færri krónur eru eftir um hver mánaðamót. Norræn velferðarstefna stjórnvalda er aðhlátursefni í fermingum og saumaklúbbum. Í dag þarf fólkið og fyrirtækin í landinu að berjast við erlenda vogunarsjóði, afborganir af stökkbreyttum húsnæðislánum með heimalagaðri verðbólgu, aukinni skattpíningu, hækkandi matvælaverði, gjaldskrárhækkunum og löngu ákveðin framtíðarplön fjölmargra einstaklinga eru brostin.

Lánlausa vinstri stjórnin virðist engan skilning hafa eða lausnir á efnahagsvandanum. Hækkun heimsmarkaðsverðs eldsneytis og lágt gengi krónunnar ýtir upp grunninum sem opinber gjöld af eldsneyti reiknast af. Það er mikið tillitsleysi af ríkinu að kunna sér ekkert hóf við þær aðstæður sem nú eru. Tekjur ríkisins af bensíni og dísel eru fyrir löngu komnar upp fyrir það sem nokkur gat reiknað með og ofurskattlagningin leggur nú drápsklyfjar á almenning.

30% lækkun á bensíni og dísel straxStjórnmálahreyfingin Hægri grænir, flokkur fólksins skorar á stjórnvöld að lækka verð á bensíni og dísel um 30% til þess að lina þjáningar almennings. Sumir segja að fólk verði bara að laga sig að þessu verði og það sé víða jafn hátt í Evrópu. Í slíkum málflutningi örlar oft líka á djúpstæðum fordómum í garð „einkabílismans“ eins og það er stundum kallað af róttækum sameignarsinnum.

Slíkt tal tekur hins vegar lítið mið af íslenskum aðstæðum. Víðast hvar í þéttbýlum Evrópulöndum getur fólk valið úr ýmsum kostum í almenningssamgöngum, lestum og sporvögnum. Íslendingar hins vegar þurfa einfaldlega að ferðast á einkabíl í sínu strjálbýla og oft harðbýla landi vegna starfa og samskipta við fjölskyldu og vini. Þar duga minnstu smábílar ekki alltaf til og einfaldlega nauðsynlegt að vera vel skóaður.

Raunsæi er nauðsynlegtAuðvitað væri æskilegt að við gætum endurnýjað bílaflota landsmanna örar en gert er og þá skipt út eyðslufrekum og óhagkvæmum ökutækjum fyrir vistvænni. Það er bara því miður ekki raunsætt miðað við efnahag flestra Íslendinga um þessar mundir að slíkt geti gerst á mjög skömmum tíma, en sjálfsagt að stuðla að því, m.a. með vægari skattlagningu á vistvæn ökutæki, að þróunin verði í þá átt.

Framhjá því verður hins vegar ekki litið að eldsneytisverð er núna orðið svo hátt að það raskar bæði lífi og starfi stórs hluta þjóðarinnar. Jafnvel þannig að fólk er hætt að geta nýtt sér frístundir sínar með þeim hætti sem þykir sjálfsagður, svo sem með ferðum í sumarbústaði og fleira. Við þessu verður einfaldlega að bregðast og lækka verð eldsneytis strax! Það er bæði þjóðhagslega hagkvæmt og virðisaukaskapandi m.a. fyrir ferðaþjónustuna.