Hrunið hafði lítil áhrif á viðskiptin

Bræðurnir Ólafur og Tyrfingur Leóssynir reka Jeppasmiðjuna sem er að finna skammt suður af Selfossi. Þeir eiga stóran hóp viðskiptavina á höfuðborgarsvæðinu sem setur það ekki fyrir sig að keyra tugi kílómetra eftir þjónustu þeirra.

Bræðurnir Ólafur og Tyrfingur Leóssynir á bílaverkstæðinu Jeppasmiðjunni eiga fjölmarga trygga viðskiptavini af höfuðborgarsvæðinu, sem leggja á sig að keyra þónokkurn spöl eftir sérfræðiþekkingu þeirra. Verkstæðið þeirra er ekki beinlínis í alfararleið, en það er að finna á Ljónsstöðum, um fimm kílómetra suður af Selfossi. Þeir kannast þó ekkert við það sjálfir að vera út úr.

„Þetta er styttri vegalengd heldur en stórborgarbúinn víðast hvar ferðast til vinnu á hverjum degi,“ segir Ólafur og hefur nokkuð til síns máls.

Jeppasmiðjan er sérhæfð í sjálfskiptiviðgerðum, varahlutasölu og jeppaviðgerðum. Alls starfa um tuttugu manns á verkstæðinu að þeim bræðrum meðtöldum. Eiginkona Ólafs er fjármálastjóri, eiginkona Tyrfings var þar líka um tíma, auk þess sem aðrir fjölskyldumeðlimir stíga inn eftir þörfum. „Þessi er víst eitthvað ættaður frá mér,“ segir Ólafur og bendir á ungan mann sem stendur einbeittur við sjálfskiptingu úr jeppa og setur hana saman eftir leiðbeiningum á tölvuskjá. Hans starf er einkennandi fyrir breytta tíma í þessum bransa, þar sem tölvurnar leika stöðugt mikilvægara hlutverk. „Þegar við byrjuðum var nýjasta tækið í bransanum faxtæki. Í dag er þetta allt orðið tölvustýrt.“

Þeir segja breytingarnar svo örar að þeir hafi verið í stöðugri endurmenntun alla tíð. Það sé helst núna sem hægt hafi á, enda lítið um bílainnflutning, þó þeir hafi enn þá nóg að gera. „Við erum mikið í sjálfskiptiviðgerðum, sem geta kostað allt að 600 þúsund krónur. Einhvern veginn virðist fólki þó ekki ganga verr að borga núna en fyrir hrun,“ segir Ólafur.

Jeppasmiðjuna stofnuðu þeir bræður árið 1990. „Við vorum báðir í vinnu hjá Ræktunarsambandinu uppi á Selfossi. Á þeim árum var ekki unnið á veturna svo við vorum alltaf eitthvað að dútla í bílunum á sumrin. Svo var þetta orðið þannig að maður mátti ekki vera að því að hætta í hobbíinu til að byrja að vinna á haustin. Þá stofnuðum við fyrirtækið,“ rifjar Tyrfingur upp.

Þeir bræður búa báðir tveir með sínum fjölskyldum á jörðinni. Þar býr einnig systir þeirra, en hún er með búskap á bænum sem þau ólust upp á. En fá þeir bræður aldrei nóg af nærveru hvor annars? „Þú sérð að við stöndum hér hvor á sínum staðnum,“ segir Ólafur og Tyrfingur botnar: „Eins langt í burtu hvor frá öðrum og mögulegt er.“ Þeir brosa samt báðir glettnislega og sjá má að lítil alvara er að baki orða þeirra. Þeir kunna enda vel við sig á æskuslóðum, segja Suðurlandsundirlendið prýðilegan stað til að búa á og sjá því enga ástæðu til að flytja.

holmfridur@frettabladid.is