Gera við sex alda gamlan dýrgrip

Ráðast á í viðgerðir á Flateyjarbók, um sex alda gömlum dýrgrip sem Íslendingar börðust lengi fyrir að fá heim frá Danmörku. Bókin verður þó ekki færð í upprunalegt horf því hún fær að halda konunglegu yfirbragði.

Dagurinn er 21.apríl 1971. Reykvískum börnum hefur verið gefið frí úr skóla, fjölmargir Íslendingar með fána á lofti bíða spenntir við hafnarbakkann eftir komu freigátu danska flotans sem flutti mjög verðmætan varning, tvö fyrstu handritin sem Danir afhentu Íslendingum eftir að handritamálinu svokallaða.

„Og Flateyjarbók var einmitt annað þeirra, af því að hún er einn af helstu dýrpgripum í okkar handritasafni," segir Svanhildur Óskarsdóttir, stofustjóri handritasviðs Árnastofnunar.

„Menntamálaráðherra Danmerkur afhenti menntamálaráðherra Íslands Flateyjarbókina með þessum orðum: Værsågod, Fladebogen," segir Svanhildur.

Bókin var skrifuð á Íslandi í lok 14 aldar en meginefni hennar er sögur af Noregskonungum. Hún er stærst allra íslenskra skinnbóka og var send Friðriki þriðja Danakonungi sem gjöf árið 1656 en í Danmörku var henni skipt í tvennt og hún bundin inn í band með aðferðum sem voru dæmigerð fyrir pappírsbækur. Það er heldur betur farið að sjá á þessari gersemi en stjórn Þjóðhátíðarsjóðs ákvað að veita Árnastofnun tæplega milljóna króna styrk til að gera við gripinn.

„Það þarf að taka hana í sundur og ná líminu af og það þarf að styrkja aftur bandið og koma henni aftur saman. Nú gæti fólk spurt, en af hverju hendið þið ekki bara þessu bandi? Þetta er ekki upprunarlegt band. Þetta band er orðinn órjúfanlegur hlutur af sögu þessarar bókar. Í staðinn fyrir að henda þessum fötum og láta hana fá aftur spáný föt þá viljum við frekar bæta konunglegu fötin og sjá til þess að henni líði aftur vel í þeim," segir Svanhildur.