Höfum við það kannski bara ágætt?

Það er kreppa á Íslandi, gos í Grímsvötnum og það er kalt þó það ætti að vera komið sumar. Við erum líka óánægð með ýmislegt annað. Okkur finnst það ótrúlegt að við séum efst á lista World Economic Forum yfir það land þar sem mest jafnrétti kynjanna ríkir. Það er jú svo margt sem enn á eftir að bæta hér á landi. Það er til dæmis óásættanlegt að konur séu aðeins átta prósent allra framkvæmdastjóra á Íslandi. Það er líka algjörlega óviðunandi að það sé aðeins sakfellt í innan við fimm prósentum af nauðgunarmálum sem koma inn á neyðarmóttökuna árlega. En við megum ekki gleyma því að við höfum samt sem áður náð gríðarlegum árangri hér á landi.

Ég vara ykkur við, nú mun ég telja upp örfáar hræðilegar staðreyndir. Staðreyndir sem við lesum einstaka sinnum en reynum að gleyma jafnóðum vegna þess að stundum er sannleikurinn hreinlega of hræðilegur. En vissir þú að ein af hverjum sjö stúlkum í fátækum löndum er gift í hagkvæmnishjónaband fyrir fimmtán ára aldur? Barnabrúðir í Eþíópíu eru gjarnan um fimm ára. Samkvæmt Alþjóðabankanum eru líkur kvenna á að verða fyrir nauðgun og heimilisofbeldi meiri en samanlögð hætta vegna krabbameins, umferðarslysa og malaríu. Það er kannski ekki að undra þegar haft er í huga að nýleg rannsókn sýnir að 40 prósentum karlmanna og 36 prósentum kvenna í Úganda finnst réttlætanlegt að eiginmaður beiti konu sína ofbeldi fari þau að rífast. Víða er meðganga og barnsburður ein af stærstu áhættum sem konur taka í lífinu. Í Tsjad deyr ein af hverjum 14 konum við barnsburð. En í Tsjad hafa innan við þrjú prósent kvenna aðgang að getnaðarvörnum. Það kemur því ekki á óvart að aðeins tíu prósent af konum í Tsjad lifa það að verða eldri en 49 ára. Til samanburðar er meðalævi íslenskra kvenna 77 ár.

Undanfarin ár hefur verið lögð áhersla á það í íslenskri utanríkisstefnu að vera leiðandi í jafnréttismálum í heiminum, meðal annars með því að styrkja starf UN Women (áður UNIFEM) sem er eina stofnun SÞ sem vinnur eingöngu að jafnréttismálum.

Utanríkisstefnan endurspeglar vilja Íslendinga til að styrkja stöðu kvenna í þróunarlöndum, framfylgja mannréttindasáttmálum, auka efnahagslegt sjálfstæði kvenna og virkja frumkvæðisrétt þeirra. Jafnrétti kynjanna er nefnilega frumforsenda þess að fjölskyldur og samfélög dafni. Hagur þjóða og útrýming fátæktar er ekki möguleg nema í samfélögum þar sem konur og menn hafa jöfn tækifæri og möguleika til lífsviðurværis, og þar sem sjónarmið jafnréttis eru höfð að leiðarljósi. Þökk sé framúrskarandi kvenskörungum og flottum karlmönnum hefur jafnréttisbaráttan þokast í rétta átt hér á landi. Gleymum ekki að vera stolt og glöð yfir árangrinum sem við höfum náð og styðjum við bak „systra“ okkar í fátækari löndum – það er hagur okkar allra.