Hugleiðing um málavafstur

Ég er af gamla skólanum eins og sagt er á mannamáli, enda 77 ára gamall. Ég man að ég hefi verið um 8 ára þegar faðir minn fór að leggja mér til lífsreglurnar sem þá voru viðhafðar og eru eitthvað á þessa leið. Þú mátt aldrei taka það sem þú átt ekki.

Aldrei segja ósatt orð (bara í gríni). Drengskaparloforð og handsal er heilagur gjörningur. Eftir þessum reglum mun þér sjálfum líða vel og öllum sem þú átt samsskipti við í lífinu.

Árum saman lifði ég í þessum heimi sannleikans í öllum samskiptum við fólk. Í sjósókn, við rekstur bílaverkstæðis og síðar nýsmíði á bátum.

Þetta gekk allt upp með drengskaparloforði og handsali áratugum saman. En svo kom höggið sem lagði mitt sjálfstæða líf í rúst. Skurðgröfumaður hugðist gerast sjómaður. Hann ákvað að eignast einn bát og fá í hendur án þess að greiða, nema lítið fé. Hans fyrsta verk var að fá í lið með sér lögmann sem gerir hvað sem er fyrir peninga en hefir þann kost að halda grettistaki utan um skjólstæðinga sína.

Vegna pólítíkur er þetta mál enn óleyst. Einn prófessor úti í bæ segir beint út og stendur við það að „þetta mál verður að leysa því það er í einu orði áfellisdómur fyrir allt réttarkerfi landsins“. Frændi minn Þorsteinn Jónsson, skrifstofustjóri Hæstaréttar Íslands, er af Núpsætt eins og ég og hann veit að ég hætti aldrei fyrr en málið er í höfn, það er háttur Núpara.

Ég nefni engin nöfn á þessu misferlapakki sem hér um ræðir, það nægir einfaldlega undirskrift mín og þá veit alþjóð hverjir eru hinir seku, því mál þetta er landsfrægt.

Ég vona að málið þurfi aldrei að fara fyrir Alþjóðadómstólinn í Haag, en þar fá svæsin glæpamál flýtimeðferð.

Auglýsum ekki landið okkar þar, reynum að halda virðingu okkar fyrir erlendum þjóðum.