Leiðrétting gengislána gæti kostað 200 til 250 milljarða

Greining Arion banka segir að verði miðað við samningsvexti í gengislánum gæti leiðrétting þeirra kostað 200 til 250 milljarða kr. gróflega áætlað. Verði miðað við vexti Seðlabankans myndi það kosta um 100 milljarða kr.

Í Markaðspunktum greiningarinnar segir að óháð því hvaða vaxtaviðmiðun verður notast við yrði höggið eignaleigufyrirtækjum gríðarlega þungbært, ekki síst þar sem eiginfjárhlutfall þeirra er í mörgum tilvikum takmarkað.

Greining segir að ljóst megi vera að bankakerfið þolir leiðréttingu gengistryggðra lána heimila miðað við Seðlabankavexti en þar gæti verið um að ræða upphæð í kringum 50 milljarða kr. Verði miðað við samningsvexti gæti höggið fyrir bankana þó orðið meira eða yfir 100 milljarða kr. Yrði þá um að ræða allt að þriðjung eiginfjár bankanna sem myndi þá haldast yfir 8% lögbundnu viðmiði en það færi hinsvegar undir 16% viðmiðið sem sett var með reglugerð Fjármálaeftirlitsins eftir hrun.

„Lánaleiðréttingar bankanna munu fyrst og fremst hafa áhrif á ríkissjóð ef þær verða umfram þolmörk bankanna miðað við núverandi eiginfjárstöðu," segir í Markaðspunktunum.

„Núverandi meirihlutaeigendur Arion og Íslandsbanka eru skilanefndir Kaupþings og Glitnis sem starfa í umboði kröfuhafa. Það er ekki sjálfgefið að þessi eigendur sé tilbúnir að leggja fram nýtt hlutafé ef núverandi eigið fé myndi taka mikið högg við niðurfærslu gengislána.

Þannig gæti ríkisvaldið ekki aðeins staðið frammi fyrir því að tapa hluta af því fjármagni sem þegar hefur verið lagt fram sem eigið fé í bankakerfið heldur einnig fyrir því verkefni að þurfa að endurfjármagna fjármálakerfið á nýjan leik. Hér er um verulegar fjárhæðir að ræða og til marks um það er ríkið með um 200 milljarða kr. undir í bönkunum núna þá í formi eigin fjár og víkjandi lána. En eigið fé bankanna þriggja er samtals um 350 milljarðar kr.

Vaxtakostnaður ríkisins vegna viðbótar innspýtingar myndi auka útgjöld ríkissjóðs og þannig auka þörf á niðurskurði eða skattahækkunum. Niðurstaðan gæti reyndar hvatt áfram einkaneyslu til skamms tíma og þannig aukið skatttekjur ríkisins.

Á hinn bóginn er hugsanlegt að geta bankakerfisins til að styðja við hagvöxt minnki til lengri tíma við slíka niðurstöðu sem myndi vega til minnkunar skatttekna ríkisins.

Ef ólögmæti gengistryggðra samninga á hinsvegar aðeins við hluta lána, t.d. bara heimilin, og ef Seðlabankavextir verða hafðir til viðmiðunar við útreikning lána, er þó óvíst að þörf verði á eiginfjárinnspýtingu. Í því tilviki yrðu áhrifin á ríkissjóð takmörkuð."