Og hvað svo?

Það er ástæða til að óska nýjum ráðherrum og ríkisstjórninni í heild sinni velfarnaðar í erfiðum og vandasömum störfum. Mikil togstreita og vandræðagangur hefur einkennt stjórnina við ráðherraskiptin eins og í svo mörgum öðrum málum. En boða þessi tímamót einhverjar breytingar fyrir samfélagið okkar?

Meðal iðnaðarmanna, verkfræðinga, fólks án atvinnu og fleiri hópa í samfélaginu hafa heyrst áhyggjuraddir um hvað og hvort yfirhöfuð eitthvað eigi að gera í atvinnusköpun í samfélaginu. Öfl innan ríkisstjórnarinnar virðast ekki kæra sig um að mikilvægar framkvæmdir verði að veruleika, heldur eigi „eitthvað annað" að taka við. Þetta gamalkunna stef er vel þekkt frá fyrri árum en í dag er ekki hægt að leyfa sér slíkan málflutning án þess að útskýra hvað nákvæmlega er átt við með því og án þess að efndir fylgi orðum. Annars er aðeins um marklaust orðagjálfur að ræða.

Það að hundruð Íslendinga flytji af landi brott í hverjum mánuði og að atvinnuleysi 13.000 Íslendinga sé bláköld staðreynd kallar á aðgerðir stjórnvalda en ekki aðgerðarleysi. Það að slíkur fjöldi fólks sé nú án atvinnu kostar ríkissjóð rúmlega 20 milljarða á ári hverju.

Eftir að hafa hlustað á forystu ríkisstjórnarinnar í kjölfar breyttrar liðskipunar hefur komið í ljós að þótt nýir einstaklingar sitji við stjórnarborðið - þá hefur stefnan í raun ekkert breyst. Aðeins er um að ræða nýtt vín á gömlum belgjum. En stefnunni verður einfaldlega að breyta. Nú á enn að hækka skatta á heimili og fyrirtæki, til viðbótar þeim hækkunum sem voru framkvæmdar á síðasta ári. Ef ríkisstjórnin fer ekki að vakna upp af þeim draumi að endalaust megi að hækka álögur á heimili og fyrirtæki er illa fyrir okkur komið. Við þurfum stjórnvöld sem stuðla að aukinni atvinnusköpun og þar með skatttekjum í stað bótagreiðslna. Viðspyrnan þarf að hefjast nú þegar - það má ekki draga hana lengur.

Reyndar er það svo, ef stöðugleikasáttmálinn sálugi er lesinn, að við blasir að ríkisstjórnin hefur svikið aðila vinnumarkaðarins og hækkað skatta á fjölskyldur og fyrirtæki í miklu meira mæli en þar var kveðið á um. Aðgerðir til að auka atvinnu og styðja við markmið aðila vinnumarkaðarins hefðu dregið úr skattahækkunum og niðurskurði. Því miður hefur ríkisstjórnin kosið aðrar leiðir. Ef fram heldur sem horfir á að velta enn frekari byrðum á heimili og fyrirtæki. Er ekki komið nóg?