Byltingarkynslóðin

Davíð Þór ritaði um daginn baksíðugrein um hina svokölluðu „krúttkynslóð“. Hún hefur áður verið gagnrýnd af mörgum, af Atla Bollasyni fyrir að vera ekki nógu söluvænleg og af mér fyrir að vera ekki nógu gagnrýnin á sölumennskuna. Það segir síðan ýmislegt um íslenska umræðuhefð að okkur tveimur, sem vorum á öndverðum meiði, var oft stillt upp saman. Svo virðist sem Davíð Þór hafi nú bæst í hópinn, enda benti hann sjálfur á í annarri og betri grein að íslensk umræða væri iðulega eins og Morfískeppni, þar sem menn væru með eða á móti og engan milliveg að finna.

Gagnrýni Davíðs Þórs á „krúttin“ er þó ekki endilega réttmæt. Vissulega er það svo að í öllum hópum gilda ákveðnar (og oft óskrifaðar) reglur um klæðaburð og lífsviðhorf. Það gerir það þó ekki að verkum að hægt sé að leggja alla hópa að jöfnu, spurningin er frekar hver þessi lífsviðhorf eru.

Sumir hafa sagt að „krúttkynslóðin“ sé betur til þess fallin að takast á við kreppuna en margir aðrir. Líklega verður kreppan öllum erfið, en þó má það vera ljóst að þeim sem minnstan þátt tóku í góðærinu bregður minnst í kreppunni. Þeir herskarar sem fóru í viðskiptafræði og hafa nú enga einkabanka til að vinna í þurfa að hugsa allt upp á nýtt. „Krúttin“ geta mörg hver haldið áfram eins og ekkert hafi í skorist.

Davíð Þór líkir því við hræsni að börn miðstéttarfólks taki upp aðra lífshætti en foreldrar þeirra. Það er þó erfitt að finna nokkuð að því að fólk vilji taka upp önnur lífsgildi en þau sem á undan komu, sama hvar í þjóðfélaginu það kann að vera fætt. Einmitt þannig verður þróun til betri vegar. Þetta er ekki síður mikilvægt þegar ráðandi lífsgildi voru gildi góðærisins. Þau gildi hafa reynst okkur illa. Það er hræsni fólgin í því að hafna auðhyggjunni en auglýsa fyrir banka í leiðinni, eins og sumir gerðu. En það er engin hræsni fólgin í því að vilja tileinka sér lífsstíl sem býður upp á minni sóun en þá sem sést allt í kring.

Það er undarlegt til þess að hugsa að þeir stjórnmálamenn sem innleiddu frjálshyggjuna hingað til lands voru flestir af hinni svokölluðu "68 kynslóð, sem er nú um sextugt. Þeir sem að síðan högnuðust mest á henni, auðmennirnir, eru flestir í kringum fertugt og tilheyrðu því pönkkynslóðinni svokölluðu hvað aldur varðar. Með hverri kynslóð takast á allskonar öfl, og það eru ekki alltaf þau bestu sem verða ofan á.

„Krúttin“ stóðu fyrir það sem var (og er) gott í minni kynslóð. Vafalaust hefðu margir mátt láta heyra meira í sér, það dugar ekki að rækta sinn eigin garð til lengdar meðan gróðurhúsið hrynur í kringum mann. Það heyrðist fátt fyrir peningakössum hvort eð var. Nafngiftin bendir einmitt til þess að þetta var fólk sem ekki var mark á takandi, og ljóst var að margir litu svo á. Að minnsta kosti þar til í janúar 2009, þegar „krúttkynslóðin“ ásamt fleirum létu finna fyrir sér svo um munaði. Kannski er kominn tími til þess að endurskýra hana „búsáhaldarbyltingarkynslóðina“. Vonandi tekst henni betur að standa vörð um hugsjónir sínar en þeim sem kenndar eru við hippa og pönk. Því tíminn til þess að breyta heiminum er einmitt núna.

Höfundur er rithöfundur.