Staðreyndir sem hver og einn getur sannreynt

Mér þótti rétt að stinga niður penna í tilefni skrifa Sverris Jakobssonar hér í Fréttablaðið á þriðjudag, þar sem sala Orkuveitu Reykjavíkur á hlut í HS Orku er til umfjöllunar. Þar eru rangfærslur sem rétt er að svara.

Sverrir segir söluna fara fram „nánast í skjóli nætur". Hið rétta er að hún hefur verið í deiglunni í 1½ ár, eða frá því samkeppnisyfirvöld settu skorður við eignarhaldi OR í HS Orku. Á þessum tíma hefur málið margoft verið rætt í fjölmiðlum og fimm sinnum fært til bókar í fundargerðum stjórnar OR, sem Sverri og öðrum eru aðgengilegar á netinu. Borgarstjórn Reykjavíkur og þrjár sveitarstjórnir aðrar koma að afgreiðslu þess á opnum fundum sínum og fullyrðing Sverris því undarlegur öfugsnúningur á sannleikanum.

Efni samningsins hefur legið fyrir hjá stjórnar­mönnum OR frá 14. ágúst. Þá var um þau fjallað á fundi stjórnar. Aftur var fjallað um kauptilboðið og efni væntanlegs samnings í stjórn OR 20. ágúst. Þá var ríkisvaldinu gefinn sérstakur frestur til að kynna sér efnisatriði væntanlegra viðskipta.

Fullbúinn samningur lá fyrir og var afgreiddur á fundi stjórnar OR 31. ágúst með fyrirvara um samþykkt eigenda. Daginn eftir var hann birtur opinberlega og ræddur í borgarstjórn Reykjavíkur. Á þeim vettvangi verður hann aftur til umræðu og er þessa dagana einnig til umfjöllunar á Akranesi og í Borgar­byggð. Engu er viðkemur samningnum er haldið leyndu fyrir eigendum OR.

Það er ábyrgð OR gagnvart eigendum fyrirtækisins að fá sem best verð fyrir hlutinn þrátt fyrir þvingaða sölu. Opinberum aðilum hefur verið gefinn kostur á að kaupa hann í hinu opna og gagnsæja söluferli og ríkisvaldinu var gefinn sérstakur frestur til að koma að málinu. Það er því einnig rangt hjá Sverri að sérstakt kapp hafi verið lagt á að koma hlutnum í hendur einkaaðila. Þvert á móti.

Þá er OR ekki að selja auðlindir. Þær auðlindir sem HS Orka nýtir eru í eigu Reykjanesbæjar. Söluverðið er viðunandi. Það er enn fremur heppilegt fyrir OR að fá stóran hluta þess greiddan í Bandaríkjadölum. Með því er dregið úr gengisáhættu Orkuveitu Reykjavíkur þar sem eign í Bandaríkjadölum kemur á móti skuldum OR í erlendri mynt. Það er því rangt hjá Sverri að OR beri sérstaka gengisáhættu af sölunni. Þvert á móti er dregið úr gengisáhættu fyrirtækisins. Varðandi þá vexti, sem greiddir eru af skuldabréfinu, þá eru þeir u.þ.b. tvöfalt hærri en þeir vextir sem OR greiðir af sínum skuldum í Bandaríkja­dölum. Ef spá um álverð gengur eftir mun höfuðstóll lánsins hækka og gefa sem samsvarar allt að 4,1% ársávöxtun.

Sverrir og annað yfirlýst áhugafólk um innlent eignarhald orkufyrirtækja á að fagna því að veðið fyrir greiðslu eftirstöðva kaupverðsins sé í hlutabréfunum í HS Orku en ekki í kanadísku orkufyrirtæki. Gerð er krafa um að lánamál HS Orku komist í lag. Til að svo verði verður að setja meira fé inn í fyrirtækið og eða fara í skuldbreytingar. Verði greiðslufall kemur HS Orku hluturinn aftur í eigu íslenskra aðila, ekki bara sá hlutur sem greiddur er með bréfinu heldur líka sá hlutur sem greiddur er út.

Þetta eru staðreyndir málsins, sem hver og einn getur staðreynt með því að kynna sér gögn þess. Við vitum að í fjármálaheiminum er þessa dagana verið að gera samninga af ýmsu tagi sem varða hagsmuni almennings miklu. Vinnubrögð Orkuveitu Reykjavíkur í viðskiptunum með hlutinn í HS Orku gætu verið fyrirmynd þar sem gögn málsins hafa verið lögð á borðið og gerð aðgengileg eigendum Orkuveitu Reykjavíkur, sem eru íbúar Reykjavíkur, Akraness og Borgarbyggðar.

Höfundur er stjórnarformaður Orkuveitu Reykjavíkur.