Ingalls fjölskyldan

27. október 2009 06:00

Dofri Hermannsson skrifar um húsnæðismál

Upp úr 2000 fór húsnæðisverð á höfuðborgarsvæðinu að hækka en tók árlegt stökk eftir að 90% húsnæðislán Framsóknar og Sjálfstæðisflokks tóku gildi 2003 og bankarnir fylgdu eftir með 90-110% húsnæðislánum sínum. Til varð stór hópur nýrra kaupenda og eftirspurn eftir lóðum jókst gríðarlega. Allir vildu byggja og selja á tvöföldum byggingarkostnaði.

R-listinn var sakaður um tvennt; lóðaskort og uppboðsaðferð. Framboð á lóðum í Reykjavík var samkvæmt sameiginlegri áætlun sveitarfélaga á höfuðborgasvæðinu en sum þeirra ákváðu fljótlega að hunsa. Upphófst mikil pissukeppni þar sem sveitarfélög undir stjórn Sjálfstæðisflokks deiliskipulögðu ný hverfi eins von væri á tvöföldun íbúa á næsta ári. Um leið var R-listinn harðlega gagnrýndur fyrir lóðaskort.

Uppboðsaðferðin var líka harðlega gagnrýnd og henni kennt um hækkandi húsnæðisverð - ranglega eins og sérfræðingar bentu ítrekað á. Þvert á móti var uppboðsaðferðin eina leiðin til að útdeila takmörkuðum gæðum á sanngjarnan hátt og láta andvirðið skila sér að fullu til borgarbúa sjálfra. Kostnaðinn af pissukeppninni, um 100 milljarða í óseldum lóðum og innviðum tómlegra nýbyggingahverfa, þurfa útsvarsgreiðendur að bera.

Gegn ábyrgri stefnu Samfylkingar í lóðamálum og loforði um uppbyggingu á traustum almennum leigumarkaði sem valkosti fyrir ungar fjölskyldur vorið 2006 tefldu Sjálfstæðismenn fram draumnum um ódýra lóð og Húsið á Sléttunni. Nýútskrifaðir kennarar, verkfræðingar, matreiðslumeistarar og allir hinir sem voru að stíga sín fyrstu skref á vinnumarkaði áttu að taka sér hamar og sög í hönd og byggja sér hús á 100% láni.

Það kom í hlut Sjálfstæðismanna að stjórna borginni þetta kjörtímabil og oft frá því það hófst hefur Samfylkingin bent á þörfina fyrir traustan almennan leigumarkað sem valkost. Fyrir því hefur enginn áhugi verið hjá núverandi meirihluta.

Hvað reykvískar Ingalls fjölskyldur í hálfbyggðum hverfum hugsa um Húsið-á-sléttunni-stefnu Sjálfstæðisflokksins í húsnæðismálum ungra fjölskyldna væri fróðlegt að vita. Hefðu þær kannski viljað fá val um að byggja eða leigja á traustum almennum leigumarkaði?

Höfundur er varaborgarfulltrúi Samfylkingarinnar.