Endalok forsetaembættisins

Baldur Ágústsson, forsetaframbjóðandi Ég óttast að við Íslendingar séum að horfa á endalok forsetaembættisins eins og við höfum þekkt það í áratugi. Að þeir sem við höfum kosið og treyst til að stjórna landinu fyrir okkur öll, séu vegna valdagræðgi og persónulegrar óvináttu að eyðileggja forsetaembættið - sem þjóðin á og hefur litið upp til. Að þeir séu að svipta okkur hinum hlutlausa landsföður sem um leið hefur verið gæslumaður lýðræðisins. Þannig mun fara ef við höfnum ekki sundrunginni og sameinumst um að segja: Hingað og ekki lengra. Við verðum öll að veita þessum "trúnaðarmönnum" okkar áminningu og kjósa okkur ópólitískan forseta. Vaxandi skuldasöfnun ungmenna Vaxandi skuldasöfnun ungmenna er áhyggjuefni. Þau koma úr skólum með plastkort í vasanum og lánamöguleika hjá bönkum. Þau hafa enga fræðslu fengið í leikreglum lífsins. Þau vita allt um tölvur - en ekkert um hvað tölvulánið mun kosta þau þegar upp er staðið. Þau hafa bílpróf og taka lán fyrir bíl án þess að hafa hugmynd um þá snöru sem lán geta verið. Ég segi þetta ekki þeim til hnjóðs - það erum við hin eldri sem berum ábyrgð á að mennta þau í leikreglum lífsins. Við skuldum þeim kennslu í að fóta sig á svelli fjármálanna. Baráttan við fíkniefnin Baráttan við fíkniefnin verður að fá forgang áður en hún tapast endanlega, eins og þegar hefur gerst hjá sumum þjóðum. Þetta böl, sem þrífst í þögninni, veldur dauða tuga fólks á hverju ári og hefur skilið við þúsundir vina og ættingja þeirra og annarra neytenda í örvæntingu og vonleysi. Ef nokkur þjóð hefur aðstæður, þekkingu og getu til að ráða niðurlögum fíkniefnapúkans þá erum það við Íslendingar. Það er fátt sem stoppar okkur þegar við tökum höndum saman, það höfum við margsýnt. Vilji er allt sem þarf - vilji til að setja unga fólkið í forgang. Umönnun aldraðra og sjúkra Umönnun aldraðra og sjúkra er mér ofarlega í huga. Það er okkur til skammar, að sjúkir þurfi að bíða mánuði eða ár eftir aðgerð, að lyfjaverð sé svo hátt að sumir sjúklingar hafi ekki efni á þeim og deildum sjúkrahúsa sé lokað svo biðlistarnir lengjast enn. Ég hef búið í Bretlandi hluta úr ári í mörg ár. Þar hef ég fylgst með þróun þessara mála og séð hvert sú leið liggur sem við erum að byrja að feta hér á landi. Það er ófögur sjón - og er þá vægt til orða tekið.Við erum ein ríkasta þjóð á vesturlöndum - við getum gert betur.